ઑગસબર્ગ કબૂલાત

Augsburg Confession

વિશ્વાસની કબૂલાત કે જે તેમના રાજવી ન્યાયાધીશ ચાર્લ્સ પાંચમાને કેટલાક રાજકુમારો અને શહેરો દ્વારા વર્ષ 1530 માં ઑગસબર્ગ ની સ્થાનિક સભામાં સુપરત કરવામાં આવી હતી

હું શરમાયા વગર રાજાઓની સમક્ષ તમારી જુબાનીઓ વિશે વાત કરીશ. ગીતશાસ્ત્ર 119: 46.

પ્રસ્તાવના

સમ્રાટ ચાર્લ્સ પાંચમા ને.

સૌથી અદમ્ય સમ્રાટ, સીઝર ઑગસ્ટસ, સૌથી દયાળુ ભગવાન,

તમારા શાહી મેજેસ્ટીએ ઑગસબર્ગમાં તુર્ક વિરુદ્ધની કાર્યવાહીને ધ્યાનમાં લેવા સામ્રાજ્યની સ્થાનિક સભા બોલાવી, કે ખૂબ જ અત્યાચારી, વંશપરંપરાગત અને ખ્રિસ્તી નામ અને ધર્મના પ્રાચીન દુશ્મન, એટલે કે, આપણે સ્થાયી લશ્કરી દળો સાથે તેના ક્રોધ અને હુમલાઓની સામે મજબૂત રીતે કેવી રીતે ટકી શકીએ. તમે અમારા પવિત્ર ધર્મ અને ખ્રિસ્તી વિશ્વાસ વિશેના મતભેદને ધ્યાનમાં લેવા અમને પણ બોલાવ્યા. આ રીતે, ધર્મના આ મામલે, તમે દરેક વ્યક્તિ હાજર હો ત્યારે વિવિધ પક્ષોના અભિપ્રાયો અને ચુકાદા સાંભળી શકો છો; અને અમે દલીલોને પરસ્પર દાન, ઉદારતા અને દયામાં ધ્યાનમાં લઈ અને વિચારી શકીએ છીએ. આ રીતે, દરેક બાજુએ લેખિતમાં ખોટી રજૂઆત કરી હોય અથવા ગેરસમજ થઈ હોય તે બધું હટાવી નાખવા અને સુધારણા કર્યા પછી, આ બાબતોનું સમાધાન થઈ શકે છે અને એક સરળ સત્ય અને ખ્રિસ્તી કરાર પર પાછા લાવી શકાય છે. આ રીતે, ભવિષ્યમાં આપણે બધા એક શુદ્ધ અને સાચા ધર્મને સ્વીકારી અને જાળવી શકીએ છીએ, અને જેમ આપણે બધા એક ખ્રિસ્ત હેઠળ છીએ અને તેની હેઠળ યુદ્ધ કરીએ છીએ, તેથી આપણે પણ એક ખ્રિસ્તી ચર્ચમાં એકતા અને કરારમાં જીવી શકીશું.

તમે અમને આ સભામાં બોલાવ્યા, નીચે મુજબનાં મતદાર અને રાજકુમારો અને તે જ રીતે અન્ય મતદાર, રાજકુમારો અને વસાહતોને સાથે રાખીને, અને તે કારણસર શાહી આદેશનું પાલન કરીને, અમે તાત્કાલિક ઑગસબર્ગ આવ્યા. ખરેખર, અમે બડાઈ મારવા નથી માંગતા, પરંતુ પહોંચનારા લોકોમાં પહેલા અમે હતા.

તદનુસાર, ઑગસબર્ગ ખાતેની સભાની શરૂઆતમાં, શાહી ન્યાયાધીશે અન્ય બાબતોની સાથે, ચૂંટાયેલા, રાજકુમારો અને સામ્રાજ્યની અન્ય વસાહતોને દરખાસ્ત કરી કે, સામ્રાજ્યની જુદી-જુદી વસાહતોએ, શાહી હુકમ મુજબ, જર્મન અને લેટિનમાં તેમના મંતવ્યો અને નિર્ણયો લખી અને સુપ્રત કરવા જોઈએ. ત્યારબાદ આવતા બુધવારે, યોગ્ય વિચારણા કર્યા પછી અમે શાહી ન્યાયાધીશને જવાબ આપ્યો કે, અમે આવતા બુધવારે અમારા પક્ષ માટે અમારી કબૂલાતના લેખ સુપ્રત કરીશું. આજ્ઞાપાલન માં, તેથી, શાહી ન્યાયાધીશની ધર્મ વિશેની ઇચ્છાઓને ધ્યાનમાં રાખીને, અમે અમારા ઉપદેશકો અને અમારી ખુદની કબૂલાત રજૂ કરીએ છીએ, તે બતાવવા માટે કે તેઓ પવિત્ર ગ્રંથો અને ભગવાનના શુદ્ધ શબ્દ માંથી આપણા પ્રાંતો, અધિકારીઓ, પ્રભુત્વ અને શહેરોમાં અને આપણા મંડળોમાં કેવા પ્રકારની વસ્તુઓ શીખવે છે.

જો અન્ય મતદારો, રાજકુમારો, અને સામ્રાજ્યની વશાહતો સમાન રીતે શાહી હુકમનું પાલન કરે છે, તે જ રીતે લૅટિન અને જર્મન ભાષામાં લખાણો અને આ ધાર્મિક બાબતો વિશે તેમના અભિપ્રાય આપે છે, તો અમે રાજકુમારો અને જે મિત્રો પહેલેથી જ ઉલ્લેખિત છે, તેની સાથે મળીને, અહીં આપણા સૌથી દયાળુ ભગવાન શાહી ન્યાયાધીશની સામે, મૈત્રીપૂર્ણ રીતે દરેક બાબતમાં ચર્ચા કરવા તૈયાર છીએ. અમે માનનીય રીતે મળવા તૈયાર છીએ, જેથી બંને પક્ષો આપત્તિ વિના, શાંતિપૂર્ણ રીતે અમારી વચ્ચેના મતભેદની ચર્ચા કરી શકે. આમ, ભગવાનની સહાયથી, મતભેદ સમાપ્ત થઈ શકે છે, અને આપણે એક સાચા સુસંગત ધર્મ રાખવા તરફ પાછા ફરીશું. છેવટે, આપણે બધાં એક જ ખ્રિસ્તની અંતર્ગત છીએ, અને તેની હેઠળ યુદ્ધ કરીએ છીએ, તેથી આપણે બધાએ શાહી ન્યાયાધીશ ના આદેશને ધ્યાનમાં રાખીને, એક ખ્રિસ્તની કબૂલાત કરવી જોઈએ, અને ભગવાનના સત્ય પ્રમાણે બધું કરવું જોઈએ. આ બધા માટે આપણે ભગવાનને જોશીલી પ્રાર્થના કરીએ છીએ.

બીજી બાજુ ત્યાં, અન્ય મતદારો, રાજકુમારો, અને વશાહતો છે. અને શાહી ન્યાયાધીશે સમજદારીપૂર્વક કહ્યું છે કે આપણે આ ધાર્મિક બાબતોને લેખિત અને શાંત સંવાદથી પરસ્પર રજૂઆત દ્વારા વ્યવહાર કરવો જોઈએ. હવે જો કોઈ પ્રગતિ નથી, અને અમે આ ચર્ચા દ્વારા કોઈ સકારાત્મક પરિણામ પ્રાપ્ત કરી શકતા નથી, તો ઓછામાં ઓછું અમે તમને સ્પષ્ટ જુબાની સાથે છોડી દઈશું કે અમે અમારા ભાગ રૂપે ખ્રિસ્તી સંમિશ્ર બનાવવા માટે કોઈ અવરોધ બની રહ્યા નથી. તે ભગવાન અને સારા અંત:કરણ થી શક્ય છે. શાહી ન્યાયાધીશ, જો તમે આ બાબતને નિષ્પક્ષ સુનાવણી આપો છો, તેમજ સામ્રાજ્યના અન્ય મતદારો અને વશાહતો, અને જે લોકો ધર્મ સાથે પ્રામાણિકપણે અને ઉત્સાહથી પ્રેમ કરે છે, તે આપણી કબૂલાતમાંથી કૃપા કરીને આનું નિરીક્ષણ કરશે અને સમજી શકશે.

શાહી ન્યાયાધીશ, ફક્ત એક જ વાર નહીં, પણ ઘણી વાર, ઈ.સ 1526 માં સ્પાયર્સની સભામાં પણ, મતદારો, રાજકુમારો અને સામ્રાજ્યની વશાહતો ની માહિતી આપતા, અને, તમારી શાહી સૂચનાઓ અને આદેશ આપીને, તે લખ્યું અને પ્રકાશિત કર્યું છે કે મહારાજ, ધર્મની આ બાબત સાથેના વ્યવહારમાં કેટલાક કારણોસર અંતિમ નિર્ણય લેવા તૈયાર ન હતા જે તમારા મહારાજના નામે નોંધાયેલા છે. વધારામાં, ન્યાયાધીશ એક સામાન્ય કાઉન્સિલની બેઠક માટે રોમન પોન્ટિફ સાથે ન્યાયાધીશની ઓફિસનો ઉપયોગ કરવા ઇચ્છતા હતા. તેઓએ તે જ સંદેશ એક વર્ષ પહેલાં સ્પાયર્સમાં છેલ્લી સભામાં વધુ વિસ્તારથી ફરીથી પ્રકાશિત કર્યો. ત્યાં શાહી ન્યાયાધીશ, હિઝ હાઇનેસ ફર્ડિનાન્ડ, બોહેમિયા અને હંગેરીના રાજા દ્વારા, અમારા મિત્ર અને દયાળુ ભગવાન, તેમજ વક્તા અને શાહી કમિશનરો દ્વારા જાહેરાત કરી, કે અન્ય બાબતોમાં, શાહી ન્યાયાધીશએ નોંધ્યું છે અને તમારા ઠરાવને ધ્યાનમાં લીધો છે. સામ્રાજ્યમાં મેજેસ્ટીના પ્રતિનિધિ, રાષ્ટ્રપતિ અને શાહી સલાહકારો, અને રેટિસ્બન ખાતે બોલાવાયેલી અન્ય વશાહતોમાંથી ઉપરાજદૂતના, કાઉન્સિલને બોલાવવા અંગે; અને શાહી ન્યાયાધીશએ પણ તે સભા બોલાવવા માટે હિતાવહ હોવાનું માન્યું; અને શાહી ન્યાયાધીશને શંકા ન હતી કે રોમન પોન્ટિફને જનરલ સભા યોજવા માટે પ્રેરિત કરી શકાય છે, કારણ કે શાહી ન્યાયાધીશ અને રોમન પોન્ટિફ વચ્ચે સમાધાન કરવાની બાબતો, કરાર અને ખ્રિસ્તી સમાધાનની નજીક હતી. શાહી ન્યાયાધીશ એ જાતે જ સૂચિત કર્યું કે તમે આ જનરલ સભાને બોલાવવા માટે શાહી ન્યાયાધીશ સાથે મળીને ચીફ પોન્ટિફની સંમતિ મેળવવાનો પ્રયાસ કરો છો, જેને આમંત્રણના પત્રો દ્વારા જલદી જાહેર કરવામાં આવશે.

તેથી, પરિણામ એ હોઈ શકે છે કે આપણી અને સામેની બાજુ ધર્મ વિશેના મતભેદ સુખદ અને સખાવતથી સમાધાન ન થાય. તે કિસ્સામાં, અહીં શાહી ન્યાયાધીશ ની હાજરીમાં, અમે પહેલાથી કરેલા કાર્યો ઉપરાંત, અમે બધા આજ્ઞાપાલન રૂપે પ્રસ્તાવ કરીએ છીએ, આપણે બધા એક સામાન્ય, મફત ક્રિશ્ચિયન સભામાં હાજર થઈશું અને આપણા કારણોની રક્ષા કરીશું. આવી સભાની રચના કરવા માટે હંમેશાં તમારા મહારાજના શાસનકાળ દરમિયાન યોજાયેલી બધી શાહી સભાઓમાં મતદારો, રાજકુમારો અને સામ્રાજ્યની અન્ય વશાહતો વચ્ચે હંમેશાં કરાર અને સંમતિ રહેતી હોય છે. આ સામાન્ય સભાની એસેમ્બલીમાં, અને અમે અગાઉ પણ તે જ સમયે શાહી ન્યાયાધીશને, બધી યોગ્ય ઓપચારિક્તાઓ અને કાનૂની કાર્યવાહી દ્વારા, પોતાને સંબોધ્યા છે અને આ મહત્વપૂર્ણ અને ગંભીર બાબતે અપીલ કરી છે. શાહી મેજેસ્ટી અને કાઉન્સિલ બંનેને અમે હજી પણ આ અપીલ કરીએ છીએ. નવીનતમ શાહી પ્રશંસાપત્રના લખાણ મુજબ, જો આપણી વચ્ચે અને બીજા પક્ષ વચ્ચેનો મતભેદ નમ્રતાપૂર્વક અને સખાવટથી સમાધાન ના થાય, અને ખ્રિસ્તી સંમિશ્રણમાં ન લાવાય ત્યાં સુધી આ દસ્તાવેજ અથવા અન્ય કોઈ પણ વ્યક્તિ દ્વારા કરવામાં આવેલી અપીલનો ત્યાગ કરવાનો અમારો કોઈ ઇરાદો નથી, ન તો અમે ઇરાદો રાખી શકીએ છીએ, આ માટે, અમે અહીં સંપૂર્ણ અને જાહેરમાં જુબાની આપીએ છીએ.

વિશ્વાસ ના મુખ્ય લેખો

લેખ I : ભગવાન પર

અમારા ચર્ચો સર્વસંમતિથી શીખવે છે કે નાઇસિયાની કાઉન્સિલ દૈવી સાર અને સંબંધિત ત્રણ વ્યક્તિઓ અંગેનો હુકમનામું સાચુ છે અને તેમાં કોઈ પણ શંકા વિના વિશ્વાસ કરવો જ જોઇએ. આનો અર્થ એ છે કે એક દૈવી સાર છે જેની વાત કરવામાં આવે છે અને જે ભગવાન છે: શાશ્વત, શરીર વિના, અંગો વિના, અનંત શક્તિ, ડહાપણ અને દેવતા, દૃશ્યમાન અને અદ્રશ્ય દરેક વસ્તુનો નિર્માતા અને બચાવ કરનાર. અને હજી પણ ત્રણ વ્યક્તિઓ છે, તે જ સાર અને શક્તિના, જેઓ એકબીજા, પિતા, પુત્ર અને પવિત્ર આત્મા છે. અને આપણે એ “વ્યક્તિ” શબ્દનો ઉપયોગ ચર્ચ ના ફાધર્સ દ્વારા તેનો ઉપયોગ કર્યો હોવાથી, બીજામાં કોઈ ભાગ અથવા ગુણવત્તા દર્શાવવા માટે નહીં, પરંતુ તે પોતાને અસ્તિત્વમાં રાખવા માટે કરે છે.

અમે આ લેખની સામે ઉભા થયેલા તમામ પાખંડની નિંદા કરીએ છીએ, જેમ કે મનિચિયન, જેમણે બે સિદ્ધાંતોમાં વિશ્વાસ કર્યો, એક સારો અને બીજો ખરાબ. અમે વેલેન્ટિનિયન્સ, એરિયન્સ, યુનોમિઅન્સ, મોહમ્મદનો અને તેમના જેવા બધાની પણ નિંદા કરીએ છીએ. અમે જૂના અને નવા સમોસાટેનેસની પણ નિંદા કરીએ છીએ, જે દલીલ કરે છે કે તે એક જ વ્યક્તિ છે; સૂક્ષ્મતા અને અસ્પષ્ટતા સાથે, તેઓ શીખવે છે કે શબ્દ અને પવિત્ર આત્મા અલગ વ્યક્તિઓ નથી, પરંતુ તે “શબ્દ” બોલાયેલા શબ્દનો અર્થ દર્શાવે છે, અને “આત્મા” ગતિ સૂચવે છે.

લેખ II: મૂળ પાપ પર

અમે એ પણ શીખવ્યું છે કે આદમના પતન પછી, બધા માણસો કે જે કુદરતી રીતે કલ્પના કરે છે તે પાપથી જન્મે છે, એટલે કે, ભગવાનના ડર વિના, ભગવાનમાં વિશ્વાસ કર્યા વિના, અને વાસના સાથે, અને અમે શીખવીએ છીએ કે આ રોગ, અથવા ઉત્પત્તિ, ખરેખર પાપ છે, અને હવે નિંદા પણ કરે છે અને જળસંસ્કાર અને પવિત્ર આત્મા દ્વારા જેઓ ફરીથી જન્મ લેતા નથી તેમના પર શાશ્વત મૃત્યુ લાવે છે.

અમે પેલાગિઅન્સ અને અન્ય લોકોની નિંદા કરીએ છીએ કે જેઓ મૂળ અવગુણન પાપ છે અને, એવી દલીલ કરીને કે ખ્રિસ્તની યોગ્યતા અને લાભોના મહિમા ને હાનિ પહોંચાડે છે માણસ પોતાની શક્તિ અને કારણથી ભગવાન સમક્ષ ન્યાયી ઠેરવી શકાય.

લેખ III: ભગવાનના પુત્ર પર

અમે એ પણ શીખવીએ છીએ કે શબ્દ, એટલે કે, ભગવાનના પુત્ર, આશીર્વાદ રૂપી કૌમાર્યતા સાથે ના લગ્ન વાળા ગર્ભાશયમાં માનવીય પ્રકૃતિ ધારણ કરી છે, જેથી બે સ્વભાવ છે: દૈવી પ્રકૃતિ અને માનવ પ્રકૃતિ, જે એક વ્યક્તિમાં અવિભાજ્ય રૂપે જોડાયા છે, એક ખ્રિસ્ત, સાચો ભગવાન અને સાચો માણસ, જેનો કૌમાર્યતા સાથે ના લગ્ન થી જન્મ થયો હતો, તે ખરેખર ભોગ બન્યો હતો, તેને વધસ્તંભમાં મુકાયો હતો, મૃત્યુ પામ્યો હતો અને તેને દફનાવવામાં આવ્યો હતો, જેથી તે પિતાને આપણી સાથે સમાધાન કરે, અને બલિદાન બની શકે, ફક્ત મૂળ દોષ માટે જ નહીં, પણ પુરુષોના બધા વાસ્તવિક પાપો માટે.

તે પણ નરકમાં ઉતર્યો, અને ત્રીજા દિવસે ખરેખર ફરી ઉઠ્યો; પછીથી, તે સ્વર્ગમાં ગયો કે તે પિતાના જમણા હાથ પર બેસી શકે, અને કાયમ માટે શાસન કરે અને બધા જીવો પર આધિપત્ય મેળવે, અને પવિત્ર આત્માને તેમના હૃદયમાં મોકલીને, શાસન, આરામ, અને તેમને જીવનમાં પાછા લાવવું, અને શેતાન અને પાપની શક્તિ સામે તેમનો બચાવ કરવો.

એ જ ખ્રિસ્ત પ્રેરિતોના સંપ્રદાય અનુસાર, ખુલ્લેઆમ જીવંત અને મૃતકોનો ન્યાય કરવા માટે ફરી આવશે.

લેખ IV: ન્યાય પર

અમે એ પણ શીખવીએ છીએ કે માણસોને તેમની પોતાની શક્તિ, યોગ્યતા અથવા કાર્યો દ્વારા ભગવાન સમક્ષ ન્યાયી ઠેરવી શકાતા નથી, પરંતુ વિશ્વાસ દ્વારા ખ્રિસ્તના હેતુ માટે મુક્તપણે ન્યાયી ઠેરવવામાં આવે છે, જ્યારે તેઓ માને છે કે તેઓને તરફેણમાં લેવામાં આવ્યા છે અને ખ્રિસ્તના ખાતર તેમના પાપોને માફ કરવામાં આવ્યા છે, જેમણે, તેમના મૃત્યુ દ્વારા, પોતાના પાપો ને સંતોષ આપ્યો છે. ભગવાન તેમની દ્રષ્ટિમાં આ વિશ્વાસને ન્યાયીપણા તરીકે ગણાવે છે. રોમન્સ 3 અને 4.

લેખ V: મંત્રાલય પર

અમે આ વિશ્વાસ પ્રાપ્ત કરી શકીએ તે માટે, સુવાર્તા શીખવવા અને સંસ્કારોનું સંચાલન કરવાની મંત્રાલયની સ્થાપના કરવામાં આવી. શબ્દો અને સંસ્કારો દ્વારા, વાજિંત્રયાઓ દ્વારા, પવિત્ર આત્મા આપવામાં આવે છે, જે વિશ્વાસ નું કાર્ય કરે છે જ્યાં અને જ્યારે તે ભગવાનને પ્રસન્ન કરે છે, જેઓ સુવાર્તા સાંભળે છે. આ તે સમાચાર છે કે ભગવાન, આપણી પોતાની યોગ્યતાઓ માટે નહીં, પણ ખ્રિસ્તના માટે, જેઓ માને છે કે તેઓને ખ્રિસ્તની ની કૃપાથી પ્રાપ્ત થયા છે, તેઓને ન્યાય આપે છે.
અમે એનાબાપ્ટિસ્ટ્સ અને અન્ય લોકોની નિંદા કરીએ છીએ જે વિચારે છે કે પવિત્ર આત્મા પુરુષો માટે તેમની પોતાની તૈયારીઓ અને કાર્યો દ્વારા બાહ્ય શબ્દ વિના આવે છે.

લેખ VI : નવી આજ્ઞાપાલન પર

અમે એ પણ શીખવીએ છીએ કે આ વિશ્વાસ સારાં ફળ લાવવા માટે બંધાયેલો છે અને ભગવાનની ઇચ્છાને કારણે ભગવાન દ્વારા આદેશ કરાયેલા સારા કાર્યો કરવા જરૂરી છે. પરંતુ અમે શીખવીએ છીએ કે આપણે ભગવાન સમક્ષ ન્યાયી ઠેરવવા તે કામો પર આધાર રાખવો જોઈએ નહીં. પાપોને માફ કરવા અને ન્યાયીકરણને વિશ્વાસ દ્વારા પકડવામાં આવે છે, કેમ કે ખ્રિસ્તનો અવાજ પણ જુબાની આપે છે: “જ્યારે તમે આ બધા કામો કરશો, ત્યારે કહેશો: અમે બિનકાર્યક્ષમ સેવકો છીએ.” લ્યુક 17:10.

ચર્ચ ફાધર્સ પણ તે જ શીખવે છે. એમ્બ્રોઝ કહે છે કે ઈશ્વરે તેને નિયુક્ત કર્યું છે, કે જે કામો વિના ખ્રિસ્તમાં વિશ્વાસ કરે છે અને, એકલા વિશ્વાસ દ્વારા, મુક્તપણે પાપોની માફી મેળવે છે.

લેખ VII : ચર્ચ પર

અમે એ પણ શીખવીએ છીએ કે એક પવિત્ર ચર્ચ કાયમ માટે ચાલુ રહેશે. ચર્ચ એ સંતોની મંડળ છે, જેમાં સુવાર્તાને યોગ્ય રીતે શીખવવામાં આવે છે અને સંસ્કારોનું યોગ્ય સંચાલન કરવામાં આવે છે.

અને અમે શીખવીએ છીએ કે ચર્ચની સાચી એકતા માટે સુવાર્તાના સિદ્ધાંત અને સંસ્કારોના વહીવટ અંગે સંમત થવું પૂરતું છે. અને તે જરૂરી નથી કે માનવ પરંપરાઓ, એટલે કે, વિધિઓ અથવા રિવાજો, જે પુરુષો દ્વારા સ્થાપિત કરવામાં આવે છે, દરેક જગ્યાએ સમાન હોવી જોઈએ. જેમ પોલ કહે છે: “એક વિશ્વાસ, એક જ જળસંસ્કાર, એક ભગવાન અને બધાનો પિતા,” વગેરે. એફેસીઅંસ 4: 5-6.

લેખ VIII : ચર્ચ શું છે

તેમ છતાં ચર્ચ યોગ્ય રીતે સંતો અને સાચા વિશ્વાસીઓનું મંડળ છે, તેમ છતાં, આ જીવનમાં ઘણા દંભી અને દુષ્ટ લોકો તેમની વચ્ચે ભળી ગયા છે, ખ્રિસ્તના કહેવા મુજબ, દુષ્ટ માણસો તેમનું સંચાલન કરે છે ત્યારે પણ સંસ્કારોનો ઉપયોગ કરવો કાયદેસર છે: “ શાસ્ત્રીઓ અને ફરોશીઓ મૂસાની બેઠક પર બેસે છે, ”વગેરે મેથ્યુ 23:2. જ્યારે દુષ્ટ માણસો તેમને સંચાલિત કરે છે ત્યારે સંસ્કાર અને વર્ડ બંને ખ્રિસ્તની સંસ્થા અને આદેશ ને કારણે અસરકારક છે.

અમે દાનતવાદીઓ અને તેમના જેવા અન્ય લોકોની નિંદા કરીએ છીએ, જેમણે ચર્ચમાં દુષ્ટ માણસોના મંત્રાલયનો ઉપયોગ કરવો કાયદેસર હોવાનું નકારી કાઢિયું હતું, અને જેણે દુષ્ટ માણસોનું મંત્રાલય નકામું અને અસરકારક હતું તેવું માન્યું હતું.

લેખ IX: જળસંસ્કાર પર

અમે શીખવ્યું છે કે મુક્તિ માટે જળસંસ્કાર જરૂરી છે અને જળસંસ્કાર દ્વારા ભગવાનની કૃપા મેળવવામાં આવે છે. અમે એ પણ શીખવીએ છીએ કે બાળકોને જળસંસ્કાર લેવું આવશ્યક છે, જ્યારે તેઓને જળસંસ્કાર દ્વારા ભગવાન પાસે લાવવામાં આવે છે, ત્યારે તેઓને ભગવાનની કૃપા પ્રાપ્ત થાય છે.

અમે એનાબાપ્ટિસ્ટ્સની નિંદા કરીએ છીએ, જે બાળકોના જળસંસ્કારને નકારે છે અને કહે છે કે બાળકો જળસંસ્કાર વિના સાચવવામાં આવે છે.

લેખ X: ભગવાનના વાળુ પર

ભગવાનના ભોજન વિશે, અમે શીખવીએ છીએ કે ખ્રિસ્તનું શરીર અને લોહી ખરેખર હાજર છે અને જેઓ ભગવાનનું ભોજન ખાય છે તેમને વહેંચવામાં આવે છે; અને અમે જે અલગ શીખવે છે તેને નકારી કાઢીએ છીએ.

લેખ XI: કબૂલાત પર

કબૂલાત પર, અમે શીખવીએ છીએ કે ચર્ચોમાં ખાનગી નિંદા કરવાનું ચાલુ રાખવું જોઈએ, જોકે કબૂલાતમાં, બધા પાપોની ગણતરી કરવી જરૂરી નથી. ગીતશાસ્ત્ર મુજબ, તે અશક્ય છે. “તેની ભૂલો કોણ સમજી શકે?” ગીતશાસ્ત્ર 19:12.

લેખ XII: તપસ્યા પર

તપશ્ચર્યા વિશે, અમે શીખવીએ છીએ કે જળસંસ્કાર પછી જ્યારે પણ તેઓ રૂપાંતરિત થાય છે ત્યારે તે તેમના માટે પાપોની માફી છે, અને આવી પરિસ્થિતિઓમાં, ચર્ચમાં પસ્તાવા પર પાછા ફરનારાઓને મુક્તિ આપવી જોઈએ.

હવે, તપશ્ચર્યામાં આ બે ભાગો યોગ્ય રીતે શામેલ છે: જેમાં પ્રથમ પરિતાપ છે એટલે કે પાપના જ્ઞાન દ્વારા અંત:કરણને ધકેલી દેતો ભય; બીજો વિશ્વાસ છે, જે સુવાર્તામાંથી જન્મેલો છે, અથવા મામૂલી છે. આ વિશ્વાસ માને છે કે ખ્રિસ્તના ખાતર, પાપો માફ કરવામાં આવ્યા છે; અને તે અંત:કરણને દિલાસો આપે છે, અને તેને ભયથી મુક્ત કરે છે. પછી એ સારા કાર્યો અનુસરવા બંધાયેલા છે, જે પસ્તાવાનું ફળ છે.

અમે એનાબાપ્ટિસ્ટ્સની નિંદા કરીએ છીએ, જે કહે છે કે જેઓ ન્યાયી ઠરેલા છે તેઓ પવિત્ર આત્મા ગુમાવી શકતા નથી. અમે એવા લોકોની નિંદા પણ કરીએ છીએ કે જે દલીલ કરે છે કે કેટલાક માણસો આ જીવનમાં એવી પૂર્ણતા પ્રાપ્ત કરી શકે છે કે તેઓ પાપ કરી શકતા નથી.

અમે નોવાટિઅન્સની પણ નિંદા કરીએ છીએ, જેમણે જળસંસ્કાર પછી જુકી ગયેલા લોકોને છુપાવશે નહીં, જોકે તેઓ પસ્તાવો કરે છે.

તેઓને પણ નકારવામાં આવે છે કે જેઓ શીખવતા નથી કે પાપો ની માફી વિશ્વાસ દ્વારા આવે છે, પરંતુ આપણા પોતાના સંતોષ દ્વારા કૃપા મેળવવાનો આદેશ આપે છે.

લેખ XIII: સંસ્કારોના ઉપયોગ પર

સંસ્કારોના ઉપયોગ પર, અમે શીખવીએ છીએ કે સંસ્કારોની સ્થાપના ફક્ત પુરુષો વચ્ચેના વ્યવસાયના ગુણ તરીકે જ નહીં, પરંતુ આપણી તરફ ભગવાનની ઇચ્છાના સંકેતો અને જુબાનીઓ હોઈ શકે છે તેના માટે કરવામાં આવી હતી. જે લોકો તેનો ઉપયોગ કરે છે તેમની પર વિશ્વાસ જાગૃત કરવા અને વિશ્વાસની ખાતરી કરવા માટે ભગવાનએ તેમની સ્થાપના કરી. આ કારણોસર, આપણે સંસ્કારોનો ઉપયોગ એવી રીતે કરવો જોઈએ કે વિશ્વાસ ઉમેરવામાં માટે, વચનોને માનવા માટે, જે સંસ્કારો દ્વારા આપવામાં આવે છે અને આગળ આપવામાં આવશે.

તેથી, અમે તે લોકોની નિંદા કરીએ છીએ કે જેઓ શીખવે છે કે સંસ્કારો બાહ્ય કૃત્ય દ્વારા ન્યાયી ઠેરવે છે, અને જે તે શીખવતા નથી, સંસ્કારોના ઉપયોગમાં, પાપ માફ કરવામાં આવે છે અને તે માને છે કે વિશ્વાસ જરૂરી છે.

લેખ XIV: સાંપ્રદાયિક હુકમ પર

સાંપ્રદાયિક હુકમ પર અમે શીખવીએ છીએ કે ચર્ચમાં કોઈએ જાહેરમાં શિક્ષણ આપવું જોઈએ નહીં અથવા સંસ્કારોનું સંચાલન કરવું જોઈએ નહીં સિવાય કે તેને નિયમિત બોલાવવામાં ન આવે.

લેખ XV: સાંપ્રદાયિક રિવાજો પર

ચર્ચમાંના રિવાજો પર, અમે શીખવીએ છીએ કે આપણે પાપ વિના કરી શકીએ તેવા લોકોનું અવલોકન કરવું જોઈએ, અને જે ચર્ચમાં સુલેહ-શાંતિ અને સારા વ્યવસ્થિત માટે ફાયદાકારક છે, જેમ કે ખાસ પવિત્ર દિવસો, તહેવારો અને તેના જેવા છે.

તેમ છતાં, આવી બાબતો વિશે, આપણે બધા માણસોને વિવેકબુદ્ધિનો ભાર ન મૂકવાની સલાહ આપીએ છીએ, તેમ છતાં મુક્તિ માટે આવા પાલન જરૂરી છે.

અમે એ પણ સલાહ આપી છે કે બધી માનવીય પરંપરાઓ કે જે ભગવાનને વચન આપવા, યોગ્ય કૃપા, અને પાપો માટે સંતોષ બનાવવા માટે સ્થાપિત કરવામાં આવી છે, તે સુવાર્તા અને વિશ્વાસના સિદ્ધાંતનો વિરોધ કરે છે. આ કારણોસર, માંસ અને દિવસો, વગેરે વિશેની વ્રત અને પરંપરાઓ, જે ક્ષમાની યોગ્યતા માટે અને પાપો માટે સંતોષ બનાવવા માટે સ્થાપિત કરવામાં આવે છે, તે નકામું છે અને સુવાર્તાની વિરુદ્ધ છે.

લેખ XVI: નાગરિક બાબતો પર

નાગરિક બાબતો પર અમે શીખવીએ છીએ કે કાયદાકીય નાગરિક અધ્યાય એ ભગવાનનાં સારા કાર્યો છે અને ખ્રિસ્તીઓને નાગરિક પદ સંભાળવાની, ન્યાયાધીશ તરીકે બેસવાની, શાહી અને અન્ય હાલના કાયદા દ્વારા બાબતોનો ન્યાય આપવા, ફક્ત સજા આપવા, ફક્ત યુદ્ધમાં શામેલ રહેવા, સૈનિકો તરીકે સેવા આપવા, કાયદાકીય કરાર કરવા, સંપત્તિ રાખવા, ન્યાયાધીશ દ્વારા જરૂરી હોય ત્યારે શપથ લેવાની, પત્ની સાથે લગ્ન કરવા, લગ્નમાં જતું કરવા માટેની મંજૂરી છે.

અમે એનાબાપ્ટિસ્ટ્સની નિંદા કરીએ છીએ જેઓએ ખ્રિસ્તીઓને આ નાગરિક કચેરીઓ પર પ્રતિબંધ મૂક્યો છે.

અમે ઈશ્વરના ડર અને વિશ્વાસમાં ધર્મના પ્રચારકાર ને પૂર્ણતાનું સ્થાન આપતા નથી તેવા લોકોની પણ નિંદા કરીએ છીએ, પરંતુ નાગરિક કચેરીઓને છોડી દેવામાં પણ. સુવાર્તા હૃદયની શાશ્વત ન્યાયીપણા શીખવે છે. દરમિયાન, સુવાર્તા રાજ્ય અથવા કુટુંબનો નાશ કરતી નથી, પરંતુ ખૂબ જરૂરી છે કે તેમને ભગવાનના અધ્યાય તરીકે સાચવવી જોઈએ અને આવા અધ્યાદેશમાં દાનનું પાલન કરવું જોઈએ. ખ્રિસ્તીઓ, તેથી, તેમના પોતાના ન્યાયાધીશ અને કાયદાઓનું પાલન કરવા માટે જરૂરી છે, સિવાય કે જ્યારે તેઓને પાપ કરવાનો આદેશ આપવામાં આવે; કારણ કે, તે કિસ્સામાં, તેઓએ માણસોને બદલે ભગવાનનું પાલન કરવું જોઈએ. કાયદાઓ 5:29.

લેખ XVII: ચુકાદા ઉપર ખ્રિસ્તના પાછા ફરવા બાબતે

અમે એ પણ શીખવ્યું છે કે વિશ્વના નિર્માણ સમયે ખ્રિસ્ત ન્યાય માટે હાજર થશે, અને મૃત્યુ પામેલા બધાને ઉભા કરશે. તે ઈશ્વરી અને ચૂંટાયેલા લોકોને શાશ્વત જીવન અને શાશ્વત આનંદ આપશે, પરંતુ તે અધર્મ માણસો અને દાનવોને નિંદા કરશે કે તેઓને અંત વિના યાતના આપવામાં આવશે.

અમે એનાબાપ્ટિસ્ટ્સની નિંદા કરીએ છીએ, જે વિચારે છે કે દોષિત માણસો અને રાક્ષસોની સજાઓનો અંત આવશે.

અમે અન્યની નિંદા પણ કરીએ છીએ, જેઓ હવે ચોક્કસ યહૂદી મંતવ્યો ફેલાવી રહ્યા છે, કે મરણ પછીના લોકોના પુનરુત્થાન પહેલાં ઈશ્વરી દુનિયાના રાજ્યનો કબજો લેશે, અને તે સમયે અધર્મ સર્વત્ર દબાઇ જશે.

લેખ XVIII: મુક્ત ઇચ્છા પર

સ્વતંત્ર ઇચ્છા પર, અમે શીખવીશું કે મનુષ્યની ઇચ્છાશક્તિમાં નાગરિક ન્યાયીપણા કરવા અને તેના કારણોને આધિન વસ્તુઓ કરવાનું પસંદ કરવાની થોડી સ્વતંત્રતા છે. પરંતુ પવિત્ર આત્મા વિના માણસની ઇચ્છામાં કોઈ શક્તિ નથી, એટલે કે, ભગવાનની આધ્યાત્મિક ન્યાયીપણા સાથે કામ કરવાની. આ એટલા માટે છે કારણ કે “પ્રાકૃતિક માણસ ભગવાનના આત્માની વસ્તુઓ પ્રાપ્ત કરતો નથી.” 1 કોર. 2:14. તેના બદલે, આધ્યાત્મિક ન્યાયીતા હૃદયમાં ઉત્પન્ન થાય છે, જ્યારે પવિત્ર આત્મા શબ્દ દ્વારા પ્રાપ્ત થાય છે.

ઓગસ્ટીન આ બાબતોને ઘણા શબ્દોમાં કહે છે, તેમના હાઈપોગ્નોસ્ટિકોન, પુસ્તક III માં: “અમે બધા માણસોને સ્વતંત્ર ઇચ્છા રાખવા પરવાનગી આપીએ છીએ. તે નિ:શુલ્ક છે, જ્યાં સુધી તે કારણનો ચુકાદો ધરાવે છે; એવું નથી કે તે ભગવાન વિના, ક્યાં તો શરૂ કરવા માટે, અથવા, ઓછામાં ઓછું, ભગવાનને લગતી બાબતોમાં કંઈપણ પૂર્ણ કરવા માટે સક્ષમ છે, પરંતુ ફક્ત આ જીવનના કાર્યોમાં, ભલે સારા કે ખરાબ. હું સારા કુદરતનાં માંથી જે પણ કામ કરે છે તેને ‘સારું’ કહું છું, જેમ કે, ખેતરમાં મજૂરી કરવા, ખાવા-પીવા માટે, મિત્ર રાખવા, પોતાને પોશાક પહેરવા, ઘર બાંધવા, પત્ની સાથે લગ્ન કરવા, પશુ ઉછરો, વિવિધ ઉપયોગી કળાઓ શીખવા માટે, અથવા જે કંઈ આ જીવન સાથે સંબંધિત છે. આ બધી બાબતો પરમેશ્વરના વિધાતા પર નિર્ભરતા વિના નથી. ખરેખર, તેઓ અને તેમના દ્વારા તેમનું અસ્તિત્વ છે. હું હત્યા કરવા કે મૂર્તિની પૂજા કરવા જેવા વગેરે કાર્યો કરવા ‘દુષ્ટ’ ને બોલવું છું.

અમે પાપ અને પુણ્ય માં ના માનનારા અને અન્ય લોકોની નિંદા કરીએ છીએ, જેઓ શીખવે છે કે પવિત્ર આત્મા વિના, એકલા પ્રકૃતિની શક્તિ દ્વારા, આપણે ભગવાનને બધી બાબતોથી પ્રેમ કરી શકીએ છીએ; “અધિનિયમના પદાર્થ” ને સ્પર્શવા જેવા ભગવાનના આદેશો પણ કરવા. કેમ કે પ્રકૃતિ કોઈક રીતે બાહ્ય કાર્ય કરવા માટે સક્ષમ છે (કેમ કે તે ચોરી અને હત્યામાં ભાગ ભજવવા માટે સક્ષમ છે), તેમ છતાં તે અંદરની ગતિ જેમ કે ભગવાનનો ડર, ભગવાનમાં વિશ્વાસ, પવિત્રતા, ધૈર્ય વગેરે ઉત્પન્ન કરી શકતો નથી.

લેખ XIX: પાપના કારણ પર

પાપનાં કારણો પર, અમે શીખવીએ છીએ કે ભગવાન પ્રકૃતિ બનાવે છે અને તેનું જતન કરે છે. જો કે પાપનું કારણ, શેતાન અને અધર્મ માણસોની દુષ્ટની ઇચ્છા છે. ઈશ્વરની સહાય વિના, તે ઈશ્વરથી પોતાને દૂર કરશે, જેમ ખ્રિસ્ત કહે છે: “જ્યારે તે જૂઠ બોલે છે, ત્યારે તે પોતાની વાત કરે છે.” જ્હોન 8:44

લેખ XX: સારા કાર્યો પર

અમારા શિક્ષકો પર ખોટા આક્ષેપો કરવામાં આવે છે કે તેઓ સારા કાર્યો કરવાથી મનાઈ કરે છે. દસ આદેશો અને તેના જેવા વિષયો પરના તેમના પ્રકાશિત લખાણો જુબાની આપે છે કે તેઓ જીવનની બધી વસાહતો અને ફરજો વિશે સારી રીતે શીખવે છે, જીવનની જે વસાહતો અને જે દરેક વાક્યાંગમાં કામ કરે છે તે ભગવાનને ખુશ કરે છે. હમણાં પહેલાં, ઉપદેશકોએ આ બાબતો વિશે ભાગ્યે જ શીખવ્યું અને લોકોને ફક્ત બાલિશ અને નિરર્થક કાર્યો કરવા માટે પ્રોત્સાહિત કર્યા, જેમ કે ખાસ પવિત્ર-દિવસો, ઉપવાસ, ભાઈચારો, યાત્રાધામો, સંતોના સન્માનમાં સેવાઓ, માળાઓ, સન્યાસ, અને આ પ્રકારની વસ્તુઓ. અમારા વિરોધીઓને આ બાબતો વિશે સૂચના આપવામાં આવી છે, તેથી હવે તેઓ તેને ભૂલી રહ્યા છે, અને તેઓ આ પહેલાંના જેવા નફાકારક કાર્યોનો ઉપદેશ નથી આપી રહ્યા. આ ઉપરાંત, તેઓ વિશ્વાસનો ઉલ્લેખ કરવાનું શરૂ કરી રહ્યા છે, જેના વિશે પહેલાં એક આશ્ચર્યજનક મૌન હતું. અમારા વિરોધીઓ હવે શીખવે છે કે એકલા કામો દ્વારા અમને ન્યાયી મળિયો નથી, પરંતુ તેઓ બંનેને જોડે છે અને કહે છે કે આપણે વિશ્વાસ અને કાર્યો દ્વારા ન્યાયી છીએ. આ સિદ્ધાંત અગાઉના સિદ્ધાંત કરતા વધુ સહનજનક છે અને તેમના જૂના સિદ્ધાંત કરતાં વધુ આરામ આપે છે.

તેથી, કારણ કે વિશ્વાસ ઉપરના સિદ્ધાંત ચર્ચમાં પ્રાથમિક સિદ્ધાંત હોવા છતાં, તે લાંબા સમયથી અજાણ રહ્યું – અને તેઓ બધાએ સ્વીકાર્યું કે વિશ્વાસના ન્યાયીપણા અંગેના તેમના ઉપદેશોમાં ઊંડુ મૌન છે, જ્યારે ચર્ચોમાં ફક્ત કાર્યોના સિદ્ધાંતનું વર્તન કરવામાં આવ્યું હતું – અમારા શિક્ષકોએ ચર્ચોના વિશ્વાસ વિશે નીચે પ્રમાણે શીખવ્યું છે:

પ્રથમ, અમારા કાર્યો ભગવાન સાથે સમાધાન કરી શકતા નથી અથવા પાપોની ક્ષમા અને ન્યાયી ઠરાવી શકતા નથી. છતાં, આપણે આ ફક્ત વિશ્વાસ દ્વારા મેળવીએ છીએ, જ્યારે આપણે માનીએ છીએ કે ખ્રિસ્તના પક્ષમાં આપણને પક્ષ મળે છે. તેમને એકલા હાથે આગવથી મધ્યસ્થ અને પ્રાયશ્ચિતની રચના કરવામાં આવી છે, 1 તીમોથી 2:5, જેથી પિતા તેમના દ્વારા સમાધાન કરી શકે. જો કોઈ પણ, માને છે કે તે તેના કાર્યોથી કૃપા પ્રાપ્ત કરે છે, તો તે ખ્રિસ્તની યોગ્યતા અને કૃપાને ધિક્કારશે, કેમ કે તે ખ્રિસ્ત વિના ઈશ્વર તરફ નો માર્ગ શોધી રહ્યો છે, માનવ શક્તિ દ્વારા, તેમ છતાં ખ્રિસ્તએ પોતાના વિશે કહ્યું: “હું માર્ગ, સત્ય અને જીવન છું. ”જ્હોન 14:6.

આ સિદ્ધાંત સંબંધિત દરેક જગ્યાએ પોલ દ્વારા સારવાર આપવામાં આવે છે. એફેસીઅન્સ 2:8: “કૃપા અને વિશ્વાસ દ્વારા તમને સાચવવામાં આવે છે; અને તે તમારા પોતાનામાંથી નથી; તે ભગવાનનો ઉપહાર છે, કાર્યોની નહીં, ” વગેરે.

અને તેથી કોઈ ચતુરતાથી ન કહી શકે કે અમે પૉલનું નવું અર્થઘટન લાવ્યા છીએ, આ સમગ્ર બાબત ફાધર્સની જુબાનીઓ પર આધારિત છે. ઓગસ્ટાઇન, ઘણાં જથ્થામાં, કૃતિઓની યોગ્યતા સામે, કૃપા અને વિશ્વાસના ન્યાયીપણાને બચાવશે. અને એમ્બ્રોઝ, તેમના ડી વોકેશનિ જેન્ટિયમ અને અન્યત્ર, તે જ શીખવે છે. તેમના ડી વોકેશનિ જેન્ટિયમ માં તે નીચે મુજબ કહે છે:

“ખ્રિસ્તના લોહીથી મુક્તિ બહુ મૂલ્યવાન બનશે, ન તો માણસના કાર્યોની પ્રાચીનતા ભગવાનની દયાથી છૂટી જશે, જો ન્યાયીપણા, જે ગ્રેસ દ્વારા કરવામાં આવે છે, તે પહેલાં જતા ગુણોને લીધે હોત, તેથી, દાતાની મફત ઉપહાર નહીં, પણ મજૂરને કારણે મળેલ પુરસ્કાર હોય છે.”

તેમ છતાં, અજ્ઞાની લોકો આ સિદ્ધાંતને નફરત કરે છે, તેમ છતાં, ભગવાન થી ડરનારા અને બેચેન અંત:કરણી અનુભવ દ્વારા જાણે છે કે તેનાથી જ સૌથી મોટુ આશ્વાસન મળે છે. આ એટલા માટે છે કારણ કે કોઈ પણ કાર્યો દ્વારા અંત:કરણને શાંતિ નથી મળી શકતી, પરંતુ માત્ર વિશ્વાસ દ્વારા જ્યારે તેઓ નિશ્ચિતતાને સમજી જાય છે કે તેમની પાસે સમાધાન થયેલ ભગવાન ખ્રિસ્તના ખાતર છે. જેમ પૉલ એ શીખવ્યું: “વિશ્વાસ દ્વારા ન્યાયી હોવાને કારણે, આપણે ભગવાન સાથે શાંતિ છે.” રોમનસ્ 5:1. આ આખો સિધ્ધાંત ભયભીત વિવેકના સંઘર્ષની આસપાસ ફરે છે, અને તે સંઘર્ષ સિવાય તેને સમજી શકાતો નથી. તેથી બિનઅનુભવી અને ધર્મનિરપેક્ષતાવાળા પુરુષો આ વિશે ખોટા પડે છે જ્યારે તેઓ કલ્પના કરે છે કે ખ્રિસ્તી ન્યાયીપણું નાગરિક અને દાર્શનિક ન્યાયીપણું સમાન છે.

પહેલાં અંત:કરણ કાર્યોના સિદ્ધાંતથી પીડાતા હતા, અને તેઓએ સુવાર્તાના આશ્વાસનને સાંભળ્યું ન હતું. કેટલાક લોકોના અંત:કરણએ તેમને રણમાં, મઠોમાં ખસેડ્યા, જ્યાં તેઓને આશા હતી કે તેઓ સાધુ જીવનશૈલી દ્વારા કૃપા મેળવશે. કૃપા પ્રાપ્ત કરવા અને પાપો સામે સંતોષ મેળવવા અન્ય લોકો અન્ય પ્રકારની કૃતિઓ સાથે આવ્યા. આ કારણોસર, ખ્રિસ્તમાં વિશ્વાસના આ સિદ્ધાંતની ચર્ચા અને નવીકરણ કરવાની એક વિશાળ જરૂરિયાત હતી, જેથી બેચેન અંત:કરણ આશ્વાસન વિના ન જાય પરંતુ જાણે કે તેઓ કૃપા પ્રાપ્ત કરી શકે છે, પાપોની ક્ષમા અને ન્યાયી મેળવી શકે છે ખાલી ખ્રિસ્ત પર વિશ્વાસ રાખવાથી.

અમે એ પણ ચેતવણી આપીએ છીએ કે ‘વિશ્વાસ’ નો અર્થ દુષ્ટ લોકો અને શેતાન પાસેની શ્રદ્ધા જેવી ઘટનાઓનું માત્ર જ્ઞાન નથી. તેના બદલે તે વિશ્વાસ સૂચવે છે જે ફક્ત ઇતિહાસને જ નહીં, પણ ઇતિહાસના પરિણામને પણ માને છે – આ લેખ: પાપોની ક્ષમા, જે કહે છે કે ખ્રિસ્ત દ્વારા આપણા પર કૃપા, ન્યાયીપણા અને પાપોની માફી છે.

જે કોઈ જાણે છે કે તેનો પિતા છે, જે ખ્રિસ્ત દ્વારા તેના પર કૃપા કરે છે, તે ખરેખર ભગવાનને જાણે છે. તે જાણે છે કે ભગવાન તેની સંભાળ રાખે છે, અને તે ભગવાનને બોલાવે છે. ટૂંકમાં, તે ભગવાન વિના કશું જ નથી, જેમ કે અશિક્ષિત છે. રાક્ષસો અને અધર્મ લોકો આ લેખ:પાપોની માફી માનતા નથી. આ કારણોસર, તેઓ ભગવાનને તેમના દુશ્મન માનીને ધિક્કારતા હોય છે, તેઓ તેને બોલાવતા નથી, અને તેઓ તેમની પાસેથી કંઇક સારાની અપેક્ષા રાખતા નથી. ઓગસ્ટાઇન તેના વાચકોને ‘વિશ્વાસ’ શબ્દ વિશે પણ ચેતવે છે, અને શીખવે છે કે ધર્મગ્રંથમાં ‘વિશ્વાસ’ શબ્દ અધર્મઓ પાસેના જ્ઞાન માટે નથી, પરંતુ ભયભીત મનને આશ્વાસન આપે છે અને પ્રોત્સાહિત કરે છે.

તદુપરાંત, અમે શીખવીએ છીએ કે સારા કાર્યો કરવા જરૂરી છે, એટલા માટે નહીં કે આપણે તેમના પર તેમની કૃપાની યોગ્યતા માટે વિશ્વાસ રાખીએ, પરંતુ કારણ કે તે ભગવાનની ઇચ્છા છે. ફક્ત વિશ્વાસ દ્વારા જ કોઈને પાપોની માફી મળે છે, અને તે મફત છે. અને કારણ કે પવિત્ર આત્મા વિશ્વાસ દ્વારા જ પ્રાપ્ત થાય છે, હૃદયને નવીકરણ કરવામાં આવે છે અને નવા સ્નેહથી સંપન્ન કરવામાં આવે છે, પરિણામે તેઓ સારા કાર્યો લાવવામાં સક્ષમ છે. માટે એમ્બ્રોઝ કહે છે: “વિશ્વાસ સદ્ભાવના અને યોગ્ય કાર્યની માતા છે.”

માટે, પવિત્ર આત્મા વિના, માણસની શક્તિઓ અધર્મ ઇચ્છાઓથી ભરેલી હોય છે, અને તે ભગવાનની નજરમાં સારા કામો કરવા માટે નબળા છે. ઉપરાંત, તે શેતાનની શક્તિમાં છે, જે પુરુષોને વિવિધ પાપો, અધર્મ અભિપ્રાય અને ખુલ્લા ગુનાઓ માટે ઉશ્કેરે છે. આપણે આ તત્વજ્ઞાનીઓમાં જોઈ શકીએ, જેમણે પ્રામાણિક જીવન જીવવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ તેઓ સફળ થઈ શક્યા નહીં, અને ઘણા જાહેર ગુનાઓથી પોતાને અપવિત્ર કર્યા. માણસની આ કમજોરી છે જ્યારે તે વિશ્વાસ વિના અને પવિત્ર આત્મા વિના હોય, અને ફક્ત માનવ શક્તિ દ્વારા પોતાને સાચવે છે.

આમાંથી, કોઈપણ જોઈ શકે છે કે અમારા સિદ્ધાંત પર સારા કાર્યો પર પ્રતિબંધ મૂકવાનો આરોપ મૂકવો જોઈએ નહીં; પરંતુ તેના બદલે પ્રશંસા થવી જોઈએ, કારણ કે તે બતાવે છે કે અમે સારા કાર્યો કરવામાં કેવી રીતે સક્ષમ છીએ. માટે વિશ્વાસ વિના, કોઈ રીત નથી કે માનવ પ્રકૃતિ પ્રથમ અથવા બીજા આદેશોના કાર્યો કરી શકે. વિશ્વાસ વિના, માનવીય પ્રકૃતિ ભગવાનની પાસે હાકલ કરતા નથી, અથવા ભગવાન પાસેથી કોઈન અપેક્ષા રાખતા નથી, અથવા તેના કસોટી ને સહન કરતા નથી, પરંતુ તે માણસની મદદ માગે છે અને વિશ્વાસ રાખે છે. જ્યારે ભગવાનમાં કોઈ વિશ્વાસ અને ભરોશો હોતો નથી, તેથી, તમામ પ્રકારની વાસનાઓ અને માનવ વિચારો હૃદય પર પ્રભુત્વ ધરાવે છે. આ કારણોસર, ખ્રિસ્તે કહ્યું: “મારા વિના, તમે કશું કરી શકતા નથી”, જ્હોન 15:5. અને ચર્ચ ગાય છે:

તમારી દૈવી-કૃપાને અભાવ,
માણસમાં કશું મળ્યું નથી,
તેનામાં કંઈ હાનિકારક નથી.

લેખ XXI: સંતોની ઉપાસના પર

સંતોની ઉપાસના પર, અમે શીખવીએ છીએ કે આપણે આપણા બોલાવ્યા મુજબ તેમના વિશ્વાસ અને સારા કાર્યોને અનુસરવા માટે સંતોને યાદ કરી શકીએ છીએ. ઉદાહરણ તરીકે, સમ્રાટ, યુદ્ધ ચલાવવામાં ડેવિડના ઉદાહરણને અનુસરી શકે છે, તેના દેશમાંથી તુર્કને દૂર કરવા માટે. કેમ કે તે બંને રાજા છે. તેમ છતાં, શાસ્ત્ર,અમને સંતોને બોલાવવા અથવા સંતોને મદદ માટે પૂછવાનું શીખવતા નથી. તેના બદલે, તે આપણા સમક્ષ એક ખ્રિસ્તને સુયોજિત કરે છે જે મધ્યસ્થી, સાંત્વન, પ્રમુખ યાજક અને વચેટિયા છે. આપણે તેને પ્રાર્થના કરવી જોઈએ. તે વચન આપે છે કે તે આપણી પ્રાર્થના સાંભળશે, અને આ ઉપાસનાને તે બધા કરતાં વધારે માન્ય કરે છે, એટલે કે આપણે દુ:ખના સમયે તેને પાસે બોલાવીએ છીએ. 1 જ્હોન 2:1. “જો કોઈ માણસ પાપ કરે છે, તો આપણે ફાધર સાથે વકીલ છે,” વગેરે.

આ ફક્ત આપણા બધા સિદ્ધાંતો વિશે છે, જેમાં, કોઈ પણ જોઈ શકે છે, એવું કંઈ નથી જે શાસ્ત્રથી બદલાય છે, અથવા કેથોલિક ચર્ચથી, અથવા તેના પોતાના લેખકો અનુસાર રોમના ચર્ચથી. આ કેસ છે, તેઓ જેઓ અમારા શિક્ષકના વિધર્મી કહેવા પર આગ્રહ રાખે છે તે ખોટી રીતે ચુકાદો છે. જોકે, અમુક દુરૂપયોગો અંગે મતભેદ છે, જે ચર્ચમાં યોગ્ય અધિકાર વગર પ્રવેશ કરી ચૂક્યા છે. અને આ કિસ્સાઓમાં પણ, જો ત્યાં કેટલાક મતભેદ હતા, ધર્માધ્યશ અમારી સાથે સહન કરવા યોગ્ય ઉદ્યમ બતાવવું જોઈએ, કબૂલાત માટે, જેની અમે હવે સમીક્ષા કરી છે. છેવટે, નિયમો પણ એટલા વિનાશક નથી કે દરેક જગ્યાએ સમાન પરંપરા ઓની માંગણી કરી શકે, અને બધા ચર્ચનો સંસ્કાર ક્યારેય એકસરખો રહ્યો ન હતો. તેણે કહ્યું કે, અમે મોટાભાગના પ્રાચીન સંસ્કારોનું કાળજીપૂર્વક અવલોકન કરીએ છીએ. તેથી, આ આરોપ છે કે અમારી ચર્ચોએ બધી વિધિઓ રદ કરી દીધી છે, અને પ્રાચીન સમયમાં સ્થાપિત બધી વસ્તુઓ, ખોટી અને દૂષિત છે. પરંતુ આપણી સામાન્ય ફરિયાદ છે કે કેટલીક વિરુધ્ધિઓ સામાન્ય સંસ્કારો સાથે જોડાયેલી હતી. અમે આ દુરૂપયોગોને અમુક હદ સુધી સુધારી દીધા છે, તે જોઈને કે આપણે સારા અંત:કરણથી તેમને મંજૂરી આપી શકતા નથી.

લેખ કે જેની દુરૂપયોગોની સમીક્ષા કરવામાં આવે છે અને અમે તેને સુધાર્યું છે.

અમારી ચર્ચો વિશ્વાસના કોઈપણ લેખ પર કેથોલિક ચર્ચ સાથે અસંમત નથી, પરંતુ અમે ફક્ત કેટલાક એવા દુરૂપયોગો છોડી દીધા છે કે જે નવા છે, જે નિયમોના ઉદ્દેશથી વિરુદ્ધ ભૂલથી સમયના ભ્રષ્ટાચાર દ્વારા સ્વીકારવામાં આવી છે. આ સ્થિતિ છે, તેથી, અમે પ્રાર્થના કરીએ છીએ કે શાહી મહારાજ કૃપાથી બંનેને સાંભળશે કે અમે શું બદલાવ્યું છે, અને તે કારણો કે અમે લોકોને તેમના અંતરાત્મા વિરુદ્ધ તે દુરૂપયોગોનું નિરીક્ષણ કરવાની ફરજ પાડતા નથી. શાહી મહારાજએ તે લોકો પર વિશ્વાસ ન કરવો જોઈએ, જે માણસોની નફરતને લોકોની તરફેણમાં ઉત્તેજિત કરવા માટે, લોકોમાં વિચિત્ર નિંદાઓ ફેલાવે છે. આ રીતે તેઓ સારા માણસોના દિમાગને ખલેલ પહોંચાડે છે અને આ વિશાળ વિવાદનું કારણ બને છે, અને હવે તેઓ તેજ પદ્ધતિઓ દ્વારા, વિરોધાભાસને વધારવા માટે પ્રયાસ કરી રહ્યા છે. શાહી મહારાજ નિ:સંશય થી જાણી શકશે કે આ અધર્મ અને દૂષિત માણસોના દાવાઓ મુજબ અમારા સિદ્ધાંત અને વ્યવહારનું સ્વરૂપ એટલું અસહ્ય નથી. આ ઉપરાંત, તમે સામાન્ય અફવાઓ અથવા શત્રુઓના બળવાઓથી સત્ય જાણી શકતા નથી. પરંતુ કોઈ પણ સહેલાઇથી ન્યાય કરી શકે છે કે વિધિઓનું ગૌરવ જાળવવા અને લોકોમાં આદર અને પવિત્ર ભક્તિને પ્રોત્સાહિત કરવાનો શ્રેષ્ઠ માર્ગ એ છે કે ચર્ચોમાં યોગ્ય રીતે ઉજવણી કરવામાં આવે.

લેખ XXII: સંસ્કારમાં બંને પ્રકાર પર

ભગવાનના વાળુંના બંને તત્વો વિશિષ્ટ લોકોને આપવામાં આવે છે કારણ કે આ પ્રથા મેથ્યુ 26:27: માં ભગવાન દ્વારા આદેશ આપવામાં આવી છે: “આ પીણાં ને, તમે બધા.” ત્યાં ખ્રિસ્તએ સ્પષ્ટપણે કપ વિશે આદેશ આપ્યો, કે તે બધાએ પીવું. અને જો કોઈ પણ કુશળતાપૂર્વક કહે છે કે આ ફક્ત પાદરીઓનો જ ઉલ્લેખ કરે છે, પૉલ 1 કોરીંથીઅંસ 11:27 માં એક ઉદાહરણ બોલાવે છે, જેમાંથી એવું લાગે છે કે આખુ મંડળ બંને પ્રકારના ભાગ લે છે. અને ચર્ચમાં લાંબા સમયથી આ પ્રથા હતી, અથવા કોઈને ખબર નથી હતી કે તે ક્યારે અથવા કોના અધિકારથી બદલાઇ હતી, જોકે કુસાના કાર્ડિનલ નિકોલસએ તે સમયનો ઉલ્લેખ કરે છે કે ક્યારે તેને મંજૂરી આપવામાં આવી હતી. કેટલાક સ્થળોએ સાયપ્રિયન જુબાની આપે છે કે લોકોને લોહી આપવામાં આવ્યું હતું. જેરોમ દ્વારા પણ આ જ પુષ્ટિ આપવામાં આવી છે, જે કહે છે: “યાજકો યુકેરિસ્ટનું વહીવટ કરે છે, અને ખ્રિસ્તનું લોહી લોકોમાં વહેંચે છે.” ખરેખર, પોપ ગેલેસિઅસ આદેશ આપે છે કે સંસ્કારને વિભાજીત કરવામાં નહીં આવે (ડિસ્ટ. II., ડી આશ્વાસન, કેપ. તુલના). ફક્ત એકદમ તાજેતરના રિવાજ પાસે જ તે છે, તે અન્યથા. દેખીતી રીતે, તેમ છતાં, આપણે કોઈ પણ રિવાજને મંજૂરી આપવી જોઈએ નહીં કે જે ભગવાનની આદેશો વિરુદ્ધ રજૂ કરવામાં આવી છે, નિયમો સાક્ષી તરીકે (જિ. III., કેપ. વેરીટે અને નીચેના પ્રકરણો). પરંતુ આ રિવાજ આપણને નીચે લાવે છે, ફક્ત શાસ્ત્ર સામે જ નહીં, પણ જૂના નિયમો અને ચર્ચના ઉદાહરણ સામે પણ. તેથી, જો કોઈ પણ બંને પ્રકારના સંસ્કારનો ઉપયોગ કરવાનું પસંદ કરે છે, તો તેઓ તેમના અંત:કરણના ગુનેગાર થસે, અન્યથા ઉપયોગ કરવા માટે દબાણ કરવું જોઈએ નહીં. કારણ કે સંસ્કારમાં ભાગ પાડવો એ ખ્રિસ્તના વટહુકમ મુજબ બરોબર નથી, આપણે હવે અગાઉ જે સરઘસ કાઢિયું હતું તેને બાદ કરવા પણ ટેવાયેલા છીએ.

લેખ XXIII : યાજકોના લગ્ન પર

શુદ્ધ ન હોય તેવા પાદરીઓ વિશે વારંવાર ફરિયાદો આવી રહી છે. આ કારણોસર, તેઓ કહે છે કે, પોપ પિયસે સ્વીકાર્યું હતું કે, પુજારીઓથી લગ્ન છીનવી લેવાનાં કારણો હોવા છતાં, તે પાછા આપવા જોઈએ તેટલા વજનદાર મુદ્દાઓ હતા (તેથી બાર્ટોલોમીયો પ્લેટિના લખે છે). ત્યાર પછી, અમારા પાદરીઓ આ ખુલ્લેઆમ ગોટાળાઓને ટાળવા માંગતા હતા, તેથી તેઓએ તેમની પત્નીઓ સાથે લગ્ન કર્યા, અને શીખવ્યું કે તેમના માટે વિવાહ કરાર કાયદેસર છે. પ્રથમ, કારણ કે પૉલે કહ્યું, 1 કોરીંથીઅંસ 7:2, 9 માં: “વ્યભિચારથી બચવા માટે દરેક માણસે પોતાની પત્ની રાખવી જોઈએ.” વળી: “મેથ્યુ:19:11 માં ખ્રિસ્ત કહે છે, “બધા માણસો આ કહેવત પામી શકતા નથી,” જ્યાં તે શીખવે છે કે બધા જ માણસો એકલ જીવન જીવવા માટે યોગ્ય નથી. છેવટે, ઈશ્વરે ઉત્પત્તિ માટે માણસને બનાવ્યો, ઉત્પત્તિ 1:28. કે માણસની પાસે એકલા ઉપહાર અને ભગવાનના કાર્ય વિના, આ સૃષ્ટિને બદલવાની શક્તિ નથી. કેમ કે તે સ્પષ્ટ છે, અને ઘણાંએ તેને સ્વીકાર્યું છે કે, સારા, પ્રામાણિક, શુદ્ધ જીવન અને કોઈ ખ્રિસ્તી, નિષ્ઠાવાન, (પ્રયત્નોથી) સીધા વર્તનનું પરિણામ આવ્યું નથી; પરંતુ ઘણા માણસોએ તેમના જીવનના અંત સુધી ભયાનક, ભયાનક અશાંતિ અને અંત:કરણની યાતના અનુભવી છે. તેથી, જે લોકો એક જીવન જીવવા માટે યોગ્ય નથી, તેઓએ લગ્નનો કરાર કરવો જોઈએ. કોઈ માણસના કાયદા માટે, કોઈ વ્રત ભગવાનની આદેશો અને અધ્યાયને રદ કરી શકે છે. આ કારણોસર યાજકો શીખવે છે કે તેમના માટે પત્નીઓ સાથે લગ્ન કરવું કાયદેસર છે.

તે પણ સ્પષ્ટ છે કે, પ્રાચીન ચર્ચમાં, પાદરીઓએ લગ્ન કર્યા હતા. માટે, 1 તીમોથી 3:2 માં પોલ કહે છે, એક એવા ધર્માધ્યક્ષની પસંદગી કરવી જોઈએ કે જે એક જ પત્નીનો પતિ હોય. અને જર્મનીમાં, ચારસો વર્ષ પહેલાં પ્રથમ વખત, પાદરીઓ હિંસક રીતે એકલ જીવન જીવવા માટે મજબૂર થયા હતા. ખરેખર, તેઓએ તેનો એટલો જોરશોરથી પ્રતિકાર કર્યો કે મેઈન્ઝના મુખ્યધર્માધ્યક્ષ, જ્યારે તેઓ આ મામલે પોપના હુકમનામું પ્રકાશિત કરી રહ્યા હતા, ત્યારે ગુસ્સે થયેલા પાદરીઓની ઉશ્કેરણીમાં લગભગ માર્યા ગયા હતા. અને આ બાબત એટલી કડકાઈથી ફેલાવવામાં આવી હતી કે ફક્ત ભવિષ્ય માં લગ્નબંધન માટે નહીં પરંતુ હાલના લગ્નો પણ તોડી દેવાયા હતા, ભગવાન અને માણસના બધા કાયદાઓથી વિપરીત, તે નિયમોથી પણ વિરુદ્ધ હતા જે ફક્ત પોપ્સ દ્વારા જ નહીં પરંતુ પ્રસિદ્ધ પદરીઓ દ્વારા બનાવવામાં આવ્યા હતા. તદુપરાંત, ઉચ્ચ મથકના ઘણા ભગવાન થી ડરનારા અને બુદ્ધિશાળી લોકો વારંવાર એવી ગેરસમજણો વ્યક્ત કરતા હોય છે કે જેમણે અમલમાં મૂકાયેલા બ્રહ્મચર્ય અને પુરુષોને લગ્નથી વંચિત રાખ્યા છે (જેને ભગવાન પોતે એ સંસ્થાપિત કર્યા છે અને પુરુષો માટે સ્વતંત્ર છોડી દીધા છે) જે ક્યારેય કોઈ સારા પરિણામ લાવ્યા નથી, પરંતુ ઘણા મહાન અને દુષ્ટ દુર્ગુણો અને ઘણા અપરાધો લાવ્યા છે.

વિશ્વના યુગની જેમ, માણસનો સ્વભાવ ધીરે ધીરે નબળો થતો જાય છે તે જોતાં, જર્મનીમાં ચોરી કરતા વધુ દુર્ગુણોથી બચવું સારું છે.

વળી, પરમેશ્વરે લગ્નને માનવીય નબળાઈ સામે મદદરૂપ થવાનો આદેશ આપ્યો. નિયમો પોતે કહે છે કે જૂની કઠોરતાને હવે પછીનાં માણસોની નબળાઇને કારણે હળવા થવું જોઈએ. અમારી ઇચ્છા છે કે આ બાબતમાં પણ આ કરવામાં આવે. અમે એવી અપેક્ષા પણ રાખી શકીએ છીએ કે જો લગ્નને લાંબા સમય સુધી પ્રતિબંધિત કરવામાં આવશે તો ચર્ચોમાં અમુક સમયે પાદરીઓની અછત રહેશે.

હવે ભગવાનનો આદેશ અમલમાં છે, હવે ચર્ચનો રિવાજ જાણીતો છે, હવે અશુદ્ધ બ્રહ્મચર્ય ઘણાં કૌભાંડો, વ્યભિચાર અને અન્ય ગુનાઓનું કારણ છે જે ફક્ત ન્યાયાધીશની સજાને પાત્ર છે. અને છતાં, આશ્ચર્યજનક રીતે, પાદરીઓના લગ્ન સામે બીજા કંઈપણ કરતાં વધુ ક્રૂરતાનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે. ઈશ્વરે આપણને લગ્નને સન્માન આપવાનો આદેશ આપ્યો છે અને બધા રાષ્ટ્રોમાં સુવ્યવસ્થિત કોમનવેલ્થ્સના કાયદા દ્વારા, લગ્નનું ખૂબ જ સન્માન કરવામાં આવે છે. પરંતુ હવે માણસો અને તે સમયે પૂજારીઓ, લગ્ન સિવાય બીજા કોઈ કારણો વગર, નિયમોના ઉદ્દેશથી વિરુદ્ધ નિર્દયતાથી મૃત્યુ પામ્યા છે. પૉલ , 1 તીમોથી 4:3 માં, તે રાક્ષસોનો સિધ્ધાંત કહે છે કે જે લગ્નને પ્રતિબંધિત કરે છે. આ હવે સહેલાઇથી સમજી શકાય છે, જ્યારે તેઓ લગ્ન સામે આવા દંડ વાળો કાયદો લાગુ કરે છે.

માણસનો કોઈ નિયમ, તેમ છતાં, ભગવાનના આદેશોને રદ કરી શકતો નથી, અને તે જ રીતે, કોઈપણ વ્રત કરી શકશે નહીં. તદનુસાર, સાયપ્રિયન એ પણ સલાહ આપે છે કે જે મહિલાઓએ વચન આપ્યું છે તે પવિત્રતાને પાળતી નથી, તેઓએ લગ્ન કરવા જોઈએ. તેમના શબ્દો નીચે મુજબ છે (પત્ર 4.2): “પરંતુ જો તેઓ રાજી રાખવા અથવા મનાવવા માટે અસમર્થ હોય, તો તેઓ તેમની વાસનાને કારણે અગ્નિમાં પડવા કરતાં લગ્ન કરે તે વધુ સારું છે; તેઓએ તેમના ભાઈ-બહેનોને કોઈ ગુનો ન આપવો જોઈએ.”

કેમ કે હવે પહેલાંની જેમ સામાન્ય છે. એટલે નિયમો પણ યોગ્ય વય પૂર્વે વ્રત લીધેલા લોકો પ્રત્યે થોડી છૂટછાટ ધરાવે છે.

લેખ XXIV: સમૂહ પર

અમારા ચર્ચો પર સમૂહ નાબૂદ કરવાનો ખોટો આરોપ છે. વાસ્તવિકતામાં, અમે સમૂહ ને જાળવીએ છીએ, અને અમે તેને ઉચ્ચતમ આદરથી ઉજવીએ છીએ. અમે લગભગ બધી સામાન્ય વિધિઓ પણ સાચવીએ છીએ, સિવાય કે કેટલાક જર્મન સ્તોત્રો કે જે લેટિનમાં ભળી ગયા છે, અને અમે લોકોને આ શીખવવા માટે ઉમેર્યા છે. સમારોહ ખાલી એક કારણ થી જરૂરી છે: અજ્ઞાનીનીઓને શીખવવા માટે. અને પૉલએ માત્ર એજ આદેશ આપ્યો ન હતો કે ચર્ચમાં આપણે એવી ભાષાનો ઉપયોગ કરવો જોઈએ કે જે લોકો સમજે, 1કોરીંથીઅંસ 14:2-9, પરંતુ વસ્તુઓ પણ માનવ કાયદા દ્વારા આ રીતે સ્થાપિત કરવામાં આવી છે. જો લોકો તેના માટે યોગ્ય હોય તો સંસ્કાર ને સાથે મળીને આરોગવા માટે ટેવાય છે, અને આથી જાહેર પૂજા પ્રત્યેની આદર અને ભક્તિ પણ વધે છે. કોઈની પણ માન્યતા મેળવી શકતું નથી જ્યાં સુધી તેમની પ્રથમ તપાસ કરવામાં ન આવે. લોકોને સંસ્કાર ના ઉપયોગ અને ગૌરવ વિશે પણ સલાહ આપવામાં આવે છે, તે એલ બેચેન અંત:કરણને કેવું મહાન આશ્વાસન આપે છે જેથી તેઓ ભગવાનને માને છે અને તેની પાસેથી બધી સારી બાબતોની અપેક્ષા રાખવાનું અને પૂછવાનું શીખે છે. એ જ રીતે, તેઓને સંસ્કાર વિશેના અન્ય ખોટા ઉપદેશો અંગે પણ સૂચના આપવામાં આવે છે. આ ઉપાસનાથી ભગવાનને આનંદ થાય છે. સંસ્કારના આવા ઉપયોગથી ભગવાન પ્રત્યેની ભક્તિને પોષણ મળે છે. એવું લાગતું નથી, તેથી કે સમૂહ આપના કરતાં આપણા વિરોધી લોકો સાથે વધુ નિષ્ઠાપૂર્વક ઉજવવામાં આવે છે.

સ્પષ્ટ છે કે, અને લાંબા સમયથી, બધા સારા માણસો ખૂબ કડક અને જાહેરમાં ફરિયાદ કરી રહ્યા છે કે, પૈસા કમાવવા માટે સમૂહને મૂળભૂત રીતે અપમાનિત અને દુરૂપયોગ કરવામાં આવી રહ્યો છે. આ દુરુપયોગ બધા ચર્ચોમાં કેટળ હદે ફેલાયેલો છે, કેવા પ્રકારના માણસો કહે છે કે સમૂહ ફક્ત ફી અથવા વાયદા માટે સમૂહ છે અને કેટલા લોકો તેમને નિયમોની વિરુદ્ધ ઉજવણી કરે છે તે જાણીતું છે. પરંતુ પૉલએ યુકિરિસ્ટ સાથે અનૈતિક વ્યવહાર કરનારાઓને ગંભીરપણે ધમકી આપી છે, જ્યારે તે કહે છે કે, 1 કોરીંથીઅંસ 11:27: “જે કોઈ આ રોટલી ખાય છે, અને ભગવાનનો આ પીવે છે, અયોગ્ય, તે ભગવાનના શરીર અને લોહીનો દોષી છે.” તેથી, જ્યારે અમે અમારા પાદરીઓને આ પાપ વિશે સલાહ આપી, ત્યારે ખાનગી જનતા એ અમારી તરફેણમાં થવાનું બંધ કરી દીધૂ, કારણ કે ભાગ્યે જ કોઈ ખાનગી સમૂહ ઉજવણી માં હતા, જે પૈસા માટે નહોતા.

ધર્માધ્યશને પણ આ દુરૂપયોગો વિશે જાણ હતી, અને જો તેઓએ સમયસર તેમને સુધાર્યા હોત, તો અત્યારે મતભેદ ઓછા હોત. પહેલાં, જ્યારે તેઓ ગુપ્ત રીતે જાણતા હતા કે શું ચાલી રહ્યું છે, ત્યારે તેઓએ ઘણા ભ્રષ્ટાચારને ચર્ચમાં ફેલાવવા દીધા. હવે, જ્યારે હવે ખૂબ જ મોડું થઈ ગયું છે, ત્યારે તેઓ ચર્ચની મુશ્કેલીઓની ફરિયાદ કરવાનું શરૂ કરે છે, જ્યારે આ ખલેલ ફક્ત તે દુરૂપયોગો દ્વારા કરવામાં આવ્યા છે જે સ્પષ્ટ છે કે તેઓ લાંબા સમય સુધી તેને સહન કરી શકે છે. સમૂહને લઈને, સંસ્કાર વિષે મહાન મતભેદ થયા છે. ચર્ચોમાં ઘણા સદીઓથી ઘણા માણસો દ્વારા જે તેમને સુધારવા માટે સક્ષમ હતા અને ફરજ પર પણ હતા તેઓએ સહેલાઇથી સહન કરવામાં આવતા સમૂહ દ્વારા લાંબા સમયથી ચાલતા આવા દુષ્કર્મ માટે કદાચ વિશ્વને સજા આપવામાં આવી રહી છે. દસ આદેશોમાં તે લખ્યું છે, નિર્ગમન 20:7: માં “ભગવાન તેને નિર્દોષ ઠેરવશે નહીં, જે તેમનું નામ નિરર્થક લે છે.” પરંતુ એવું લાગે છે કે વિશ્વની શરૂઆતથી, ગંદા પૈસા માટે, ભગવાન દ્વારા નક્કી કરેલાં કંઈપણ નો ક્યારેય દુરુપયોગ સમૂહ કરતાં વધારે નહોતો થયો.

આ ઉપરાંત, અભિપ્રાય લોકપ્રિય બન્યો, જેણે ખાનગી સમૂહમાં અનંત વધારો કર્યો, એટલે કે, ખ્રિસ્ત, તેના ઉત્કટ દ્વારા, તેમના મૂળ પાપ ઉપર સંતોષ મેળવ્યો હતો, અને દૈનિક પાપો, શ્વૈષ્મક અને પ્રાણઘાતકતા ને તક ફેલાવવા માટે સમુહની સ્થાપના કરી. આમાંથી સામાન્ય અભિપ્રાય ઊભો થયો છે કે સમૂહ બાહ્ય કૃત્ય દ્વારા જીવંત અને મૃત લોકોના પાપો દૂર કરે છે. પછી લોકો શંકા કરવા લાગ્યા કે શું એક સમૂહ ઘણા લોકો માટે ખાસ અને મૂલ્યવાન છે, અને તેનાથી અસંખ્ય સમૂહો બહાર આવ્યા. આ કાર્ય સાથે, પુરુષો ઈશ્વર પાસેથી તેઓને જે જોઈએ તે બધું મેળવવાની ઇચ્છા રાખતા હતા, અને તે દરમિયાન ખ્રિસ્ત અને વિશ્વાસની સાચી ભક્તિ બધા ભૂલી ગયા હતા.

અમારા શિક્ષકોએ અમને આ મંતવ્યો વિશે ચેતવણી આપી છે, કે તેઓ પવિત્ર ગ્રંથોમાંથી નીકળી જાય છે અને ખ્રિસ્તના ઉત્સાહનો મહિમા ઘટાડે છે. ખ્રિસ્તનો જુસ્સો ફક્ત મૂળ અપરાધ માટે જ નહીં, પણ બીજા બધા પાપો માટે પણ એક ઉત્તેજના અને સંતોષ તરીકે હતો, જે હિબ્રૂ 10:10 માં કહે છે: “આપણે ઈસુ ખ્રિસ્તના અર્પણથી બધા એક વાર માટે પવિત્ર થયાં છીએ.” વળી, હિબ્રૂ 10:14: “એક જ અર્પણ કરીને તેણે પવિત્ર થયેલા લોકો માટે તે સંપૂર્ણ કર્યું છે.” ચર્ચમાં એક અનિયારિત નવીનતા છે કે તેમના મરણ દ્વારા ખ્રિસ્તે માત્ર મૂળ પાપ માટે સંતોષ મેળવિયો અને તે જ રીતે તે બીજા બધા પાપો માટે સંતુષ્ટ નથી. તદનુસાર, અમે આશા રાખીએ છીએ કે દરેક વ્યક્તિ સમજી જશે કે અમારી પાસે આ ભૂલને ઠીક કરવા માટે એક સારું કારણ છે.

શાસ્ત્ર એ પણ શીખવે છે કે ખ્રિસ્તમાં વિશ્વાસ દ્વારા આપણે ખાતર આપણા ભગવાન સમક્ષ ન્યાયી છીએ જ્યારે આપણે માનીએ છીએ કે ખ્રિસ્તના પાપો માફ કરવામાં આવ્યા છે. હવે જો સમૂહ બાહ્ય કૃત્ય દ્વારા જીવંત અને મૃત લોકોના પાપોને દૂર કરે છે, તો ન્યાયીકરણ સમૂહોના કાર્ય પર છે, અને વિશ્વાસનો નથી, કે જે શાસ્ત્ર મંજૂરી આપતું નથી.

પરંતુ ખ્રિસ્ત આપણને આદેશ આપે છે, લ્યુક 22:19: માં “આ મારી યાદમાં કરે છે.” તેથી સમુહની સ્થાપના કરવામાં આવી હતી જેથી સંસ્કારનો ઉપયોગ કરનારાઓની શ્રદ્ધાએ ખ્રિસ્ત દ્વારા શું લાભ થાય છે તે યાદ રાખવા જોઈએ, અને બેચેન લોકોને ઉત્સાહ અને અંત:કરણ થી દિલાસો આપવો જોઈએ. ખ્રિસ્તને યાદ રાખવા માટે તેના ફાયદાઓને યાદ રાખવા અને ખ્યાલ આવે કે તે ખરેખર અમને અર્પિત છે. અને તે ફક્ત ઇતિહાસને યાદ રાખવા પૂરતું નથી; યહૂદીઓ અને અધર્મી લોકો પણ તે યાદ કરી શકે છે. તેથી સમૂહ આ અંત માટે ઉપયોગમાં લેવાય છે, ત્યાં સંસ્કારનો સમુદાય તેઓને આપવામાં આવે છે જેમને આશ્વાસનની જરૂર છે; એમ્બ્રોઝ કહે છે તેમ: “કારણ કે હું હંમેશાં પાપ કરું છું, તેથી હું હંમેશાં દવા લેવાનું બંધન કરું છું.” તેથી આ સંસ્કારમાં વિશ્વાસ જરૂરી છે, અને વિશ્વાસ વિના, તેનો ઉપયોગ નિરર્થક છે.

હવે, સમૂહ પણ સંસ્કાર આપવાના છે, તેથી આપણે દરેક પવિત્ર દિવસે એક સંપ્રદાય રાખીએ છીએ, અને, જો કોઈ લોકો સંસ્કારની ઇચ્છા રાખે છે, અન્ય દિવસોમાં પણ તે માંગનારાઓને આપવામાં આવે છે. અને આ રિવાજ ચર્ચમાં નવો નથી; ગ્રેગોરી ના પહેલાં પિતાઓ માટે કોઈ પણ ખાનગી સમૂહનો ઉલ્લેખ ન કરતા, પરંતુ તેઓ સામાન્ય સમૂહ અને સંપ્રદાય વિશે ઘણું કહે છે. ક્રિસોસ્ટોમ કહે છે કે પાદરી દરરોજ વેદી પર ઊભા રહે છે, કેટલાકને મંડળમાં બોલાવે છે અને બીજાને પાછળ રાખે છે. અને તે પ્રાચીન નિયમોમાંથી દેખાય છે કે એક વ્યક્તિએ સમૂહની ઉજવણી કરી, જેમની પાસેથી બીજા બધા પ્રેસ્બીટરો અને ડિકન્સને ભગવાનનું શરીર પ્રાપ્ત થયું; નાઈસીની સિદ્ધાન્તના શબ્દો નીચે પ્રમાણે કહે છે: “ડિકન્સ, તેમના હુકમ મુજબ, બાયપ્રેસ પછી, ધર્માધ્યશ અથવા પ્રેસ્બીટર પાસેથી પવિત્ર મંડળ મેળવે.” અને પૉલ, 1 કોરીંથીઅંસ 11: 33 માં, સંપ્રદાય અંગેના આદેશોમાં આપણે એક બીજાની રાહ જોવી જોઈએ, જેથી સામાન્ય ભાગીદારી થઈ શકે.

તેથી, સમૂહને જોતાં, જેમ આપણે તેનો અભ્યાસ કરીએ છીએ, તે ચર્ચનું ઉદાહરણ છે, જે શાસ્ત્ર અને ફાધર્સ દ્વારા લેવામાં આવ્યું છે, અમને વિશ્વાસ છે કે કોઈ પણ વ્યક્તિ તેને નકારી શકે નહીં, કારણ કે ખાસ કરીને આપણે મોટાભાગના ભાગોમાં જાહેર સમારોહ જેમ તેઓ પહેલા હતા તેમ જાળવી રાખીએ છીએ. ફક્ત સમુહની સંખ્યા અલગ પડે છે, જે ખૂબ જ મોટાં અને ઉત્કૃષ્ઠ દુરૂપયોગને કારણે બેશક નફાકારક રીતે ઓછી થઈ શકે છે. પ્રાચીન સમયમાં, મોટાભાગના ચર્ચોમાં પણ, સમૂહ દરરોજ ઉજવવામાં આવતો ન હતો, કેમ કે આપણે ત્રિપક્ષી ઇતિહાસ (પુસ્તક 9, અધ્યાય 38) માં વાંચીએ છીએ: “એલેક્ઝાન્ડ્રિયામાં ફરીથી, દર બુધવાર અને શુક્રવારે ધર્મગ્રંથો વાંચવામાં આવે છે, અને ડોકટરોએ તેમને સમજાવ્યા છે, અને બધી બાબતો સમાપ્ત થઈ ગઈ, સંપ્રદાયના ગૌરવપૂર્ણ વિધિ સિવાય.”

લેખ XXV: કબૂલાત પર

ચર્ચોમાંની કબૂલાત આપણી વચ્ચે નાબૂદ નથી થય . હકીકતમાં, આપણી સામાન્ય પ્રથા એ છે કે ભગવાનનો દેહ ફક્ત તે જ લોકોને આપવો જેની અગાઉ તપાસ કરવામાં આવી હતી અને તેને છૂટ આપવામાં આવી હતી. અને અમે લોકોને મુક્તિ પર ના વિશ્વાસ વિશે ખૂબ કાળજીપૂર્વક શીખવીએ છીએ, જેના વિશે અગાઉ એક ગહન મૌન હતું. અમે અમારા લોકોને શીખવીએ છીએ કે તેઓએ આ મુક્તિને ખૂબ ઇનામ આપવું જોઈએ, કેમ કે તે ભગવાનનો અવાજ છે, અને તે ભગવાનના આદેશ દ્વારા ઉચ્ચારવામાં આવે છે. ચાવીની શક્તિ તેની સુંદરતામાં આગળ ધપાવવામાં આવી છે, અને લોકોને તે યાદ અપાવે છે કે તે બેચેન અંત:કરણમાં કેટલું મોટું આશ્વાસન આપે છે. અમે તેમને યાદ અપાવીએ છીએ કે ભગવાનને વિશ્વાસની જરૂર છે, એવું માનવા માટે કે આ મુક્તિનો અવાજ સ્વર્ગમાંથી આવે છે; અને ખ્રિસ્ત પ્રત્યે ના આવા વિશ્વાસ થી ખરેખર પાપોની માફી મળે છે. પહેલાના લોકોએ સંતોષ માટે ખૂબ ધ્યાન આપ્યું હતું; કોઈએ ખ્રિસ્તની લાયકાત અને વિશ્વાસના ન્યાયનો ઉલ્લેખ કર્યો નથી. આ કારણોસર, આ મુદ્દે, આપણા ચર્ચોને કોઈ પણ રીતે દોષી ઠેરવવાનો કોય મતલબ નથી. ખરેખર, આપણા વિરોધી લોકોએ પણ કબૂલવું જોઈએ કે અમારા શિક્ષકોએ પસ્તાવાહને ખૂબ જ ખંતપૂર્વક શીખવ્યું છે અને સમજાવ્યું છે.

પરંતુ કબૂલાત પર, અમે શીખવીએ છીએ કે પાપોની ગણતરી કરવી જરૂરી નથી અને અંતરાત્મા પર તેમના બધા પાપોની સંખ્યા ના લીધે ચિંતાનો ભાર મૂકવાની જરૂર નથી, કારણ કે બધા પાપોની ગણતરી કરવી અશક્ય છે, કેમ કે ગીતશાસ્ત્ર 19:13 એ જુબાની આપે છે: “પોતાની ભૂલો ને કોણ સમજી શકે?” યિર્મેયાહ 17:9: “હૃદય કપટી છે; તે કોણ જાણી શકે?” પરંતુ, જો પાપોને માફ કરવામાં ન આવે, જેનો ઉલ્લેખ કરવામાં આવે છે તે સિવાય, અંત:કરણને ક્યારેય શાંતિ મળી શકતી નથી, કારણ કે એવા ઘણા પાપ છે જેના વિશે તેઓ જાણતા નથી અથવા યાદ રાખી શકતા નથી. પ્રાચીન લેખકો પણ જુબાની આપે છે કે પાપોની ગણતરી કરવી જરૂરી નથી. હુકમ માટે પણ, ક્રિસોસ્ટોમનો અવતરણ કરવામાં આવે છે, જે આ કહે છે: “હું તમને એમ નથી કહેતો કે તમારે જાહેરમાં પોતાને કબૂલાત કરવી જોઈએ, અથવા તમે બીજાઓ સામે પોતાને દોષી ઠેરવશો નહીં, પણ હું તમને તે પ્રબોધકનું પાલન કરવાનું કહું છું જે કહે છે કે :“ ભગવાન સમક્ષ તમારા માર્ગ ને પ્રગટ કરો. ”તેથી એક સાચા ન્યાયાધીશ ભગવાન સમક્ષ પ્રાથના દ્વારા તમારા પાપો ની કબૂલાત કરો. તમારી ભૂલો ને જીભથી નહીં, પણ તમારા અંતરાત્માની સ્મૃતિ સાથે કહો, ”વગેરે. અને ચળકાટ (પસ્તાવો, તફાવત 5 , અધ્યાય: ગણવામાં આવે છે) સ્વીકારે છે કે કબૂલાત ફક્ત માનવનો અધિકાર છે, શાસ્ત્ર દ્વારા આદેશિત નથી, તેમ છતાં નિયુક્ત ચર્ચ દ્વારા., અન્યથા મુક્તિના મોટા ફાયદાને કારણે, અને અંત:કરણ માટે ઉપયોગી હોવાને લીધે , આપણી વચ્ચે કબૂલાત જાળવી રાખવામાં આવે છે.

લેખ XXVI: માંસના ભેદ પર

બંને લોકો અને ચર્ચોમાં શિક્ષણ આપતા લોકોએ સામાન્ય રીતે સમજી લીધું છે કે માંસનો ભેદ, અને સમાન માં માનવસર્જિત પરંપરાઓ ને ઊભી કરવાથી, કૃપાની લાયકતા માટે ફાયદાકારક છે, અને પાપો પ્રત્યે સંતોષ લાવવા માટે સક્ષમ છે. અને તે સ્પષ્ટ છે કે દુનિયાએ આ તથ્યથી આ રીતે વિચાર્યું છે કે દરરોજ નવા સમારોહ, નવા આદેશો, નવા પવિત્ર દિવસો અને ઉપવાસ માટેના નવા પ્રસંગોની સ્થાપના કરવામાં આવે છે, અને ચર્ચોમાં શિક્ષકોએ યોગ્યતા માટે જરૂરી સેવા તરીકે આ કામ બરાબર કર્યું હતું. જો કોઈએ આમાંથી કોઈ પણ વસ્તુને બાકાત રાખવી જોઈએ તો તેને કૃપા અને પુરુષોના અંત:કરણને ખૂબ ભયભીત કર્યા છે. પરંપરાઓને લગતી આ સમજાવટથી ચર્ચને ઘણું નુકસાન થયું છે.

પહેલું, આ પરંપરાઓ કૃપા અને વિશ્વાસના ન્યાયીપણાના સિદ્ધાંતને અસ્પષ્ટ કરે છે, જે સુવાર્તાનો મુખ્ય ભાગ છે. ચર્ચમાં કૃપાનો સિદ્ધાંત સૌથી વધુ સ્પષ્ટપણે ઊભો થવો જોઈએ, જેથી ખ્રિસ્તની યોગ્યતા સારી રીતે જાણીતી બને; અને કામોથી ઉપર વિશ્વાસ માં વધારો થાય, જેનથી માને છે કે ખ્રિસ્તના લીધે પાપ માફ કરવામાં આવ્યા છે. આ કારણોસર, કાયદા અને માનવ પરંપરાઓને એક બાજુ મૂકીને પૉલ એ પણ આ લેખ પર સૌથી વધુ ભાર મૂક્યો, એ બતાવવા માટે કે ખ્રિસ્તીનું ન્યાયીપણું આવા કાર્યો સિવાય પણ બીજું કંઈક છે, એટલે કે, એ વિશ્વાસ કે જેમા માનવામાં આવે છે કે ખ્રિસ્તના નામ પર પાપ થી મુક્તિ મળે છે. પરંતુ પરંપરાઓ દ્વારા પૉલ ના આ સિદ્ધાંતને લગભગ સંપૂર્ણ રીતે નકારી કાઢવામાં આવ્યો છે, જેણે એક અભિપ્રાય પેદા કર્યો છે કે આપણે માંસ અને સેવાઓની જેમ ભેદ કરીને, કૃપા અને ન્યાયીપણાં ને લાયક હોવું જોઈએ. પસ્તાવો શીખવવામાં, કોઈએ વિશ્વાસનો ઉલ્લેખ કર્યો નહીં; તેઓએ ફક્ત કામના સંતોષને પ્રસ્તુત કરિયો, અને આખી તપસ્યામાં તેમનો સમાવેશ થાય છે.

બીજું, આ પરંપરાઓએ ભગવાનના આદેશોને અસ્પષ્ટ કરી દીધા છે, કારણ કે પરંપરાઓ ને ભગવાનના આદેશો કરતા ઘણી ઉપર રાખવામાં આવી છે. લોકોએ વિચાર્યું કે ખ્રિસ્તી ધર્મ સંપૂર્ણ પવિત્ર દિવસો, સંસ્કારો, ઉપવાસ અને પહેરવેશના પાલનમાં સમાયેલ છે. આ પાલન એ પોતાને માટે આધ્યાત્મિક જીવન અને સંપૂર્ણ જીવન હોવાનું ઉત્કૃષ્ટ બિરુદ જીત્યું હતું. દરમિયાન, તેઓએ ભગવાનના આદેશો ને કોઈ માન આપ્યું ન હતું, દરેકના કહેવા મુજબ, પિતાએ સંતાનો ઉછેરવા જોઈએ, માતાએ સંતાન ધરાવવું જોઈએ, રાજકુમાર આમ જનતા પર શાસન કરે છે. તેઓએ વિચાર્યું કે આ કાર્યો દુન્યવી અને અપૂર્ણ છે, અને તે ચળકાટની ઉજવણી કરતાં ઓછા છે. અને આ ભૂલથી શ્રદ્ધાળુઓ ના અંત:કરણને ભારે ત્રાસ આપવામાં આવ્યો, જેનાથી તેઓને દુ:ખ થયું કે તેઓ ને જીવનની અપૂર્ણ સ્થિતિમાં રાખવામાં આવ્યા છે, જેમ કે લગ્નમાં, ન્યાયાધીશ ની ઓફિસમાં; અથવા અન્ય નાગરિક મંત્રાલયોમાં. બીજી બાજુ, તેઓ સાધુઓ અને એવા લોકોની પ્રશંસા કરી અને ખોટી કલ્પના કરે છે કે આવા માણસોનું પાલન ભગવાનને વધુ સ્વીકાર્ય છે.

ગેર્સન લખે છે કે ઘણા નિરાશ થઈ ગયા, અને કેટલાક લોકોએ પોતાનો જીવ પણ લીધો, કારણ કે તેમને લાગ્યું કે તેઓ પરંપરાઓને સંતોષવા માટે સમર્થ નથી, અને તેઓએ વિશ્વાસ અને કૃપાની પ્રામાણિકતા અંગે કોઈ આશ્વાસન સાંભળ્યું ન હતું. આપણે જોયું કે સમિટવાદીઓ અને ધર્મશાસ્ત્રીઓ પરંપરાઓ ને ભેગી કરે છે, અને અંત:કરણોને સરળ બનાવવા માટે તેને ઘટાડવાનો પ્રયાસ કરે છે, અને તેમ છતાં તે પૂરતું નથી, પરંતુ કેટલીક વાર, તે વધારે અંત:કરણમાં ફેલાય છે. અને શાળાઓ અને ઉપદેશોમાં આ પરંપરાઓ એટલી ભેગી કરવામાં આવી છે કે તેમની પાસે ધર્મગ્રંચને સ્પર્શ કરવાનો, અને વિશ્વાસના વધુ નફાકારક સિધ્ધાંત મેળવવા, નાગરિક બાબતોની ગૌરવ અને અંતઃકરણ થી દુખપૂર્વક આશ્વાસન આપવાના પ્રયાસ કરવાનો પણ સમય નથી. તેથી ગેર્સન અને કેટલાક અન્ય ધર્મશાસ્ત્રીઓએ ગંભીરતાથી ફરિયાદ કરી છે કે પરંપરાઓ અંગેના આ પ્રયત્નો થી વધુ સારા પ્રકારનાં સિધ્ધાંત તરફ ધ્યાન આપવામાં અટકાયત થાય છે. ઓગસ્ટાઇન એ પણ પ્રતિબંધિત કરે છે કે પુરુષોનું અંત:કરણ આવા પાલન સાથે બોજારૂપ થવું જોઈએ, અને સમજદારીથી જાન્યુઅરિયસ સલાહ આપે છે કે તેઓને જાણ હોવી જ જોઇએ કે તેઓ ઉદાસીન બાબતોનું અવલોકન કરે છે; આવા તેમના શબ્દો છે.

આ કારણોસર, અમારા શિક્ષકોએ આ બાબત ને હાથ માં લીધી, નહીં કે ધર્માધ્યશના દ્વેષથી અથવા ઉદ્દેશ્યથી નહીં, કેટલાક એ તેને ખોટી રીતે શંકાસ્પદ બનાવી છે. આ ભૂલો બાબતે ચર્ચને ચેતવણી આપવાની ખૂબ જ જરૂર હતી, જે પરંપરાઓની ગેરસમજથી પેદા થઈ હતી. ચર્ચોમાં સુવાર્તા કૃપા ના સિદ્ધાંત અને વિશ્વાસના ન્યાયીપણા માટે આગ્રહ રાખવાની ફરજ પાડે છે. લોકો આ સમજી શકતા નથી, જો કે, જો તેઓ વિચારે છે કે તેઓ તેમની પોતાની પસંદગીની વિધિઓ થી કૃપા ને પામશે.

આ રીતે, તેથી અમે શીખવ્યું છે કે આપણે માનવસર્જિત પરંપરાઓનું પાલન કરીને કૃપા મેળવી શકતા નથી અથવા ન્યાયી ઠરાવી શકતા નથી, અને તેથી આપણે એવું ન માનવું જોઈએ કે આવી વિધિઓ એ પૂજા-અર્ચનાની આવશ્યક ક્રિયાઓ છે. હવે આપણે શાસ્ત્રની જુબાનીઓ ઉમેરીએ છીએ. ખ્રિસ્ત, મેથ્યુ 15:3 અને 9 માં, જેમણે સામાન્ય પરંપરાનું અવલોકન કર્યું ન હતું તે પ્રેરિતોનો બચાવ કરે છે (જે જો કે, કાયદાના જળ-શુદ્ધિકરણને લગતી કોઈ બાબત વિશે ગેરકાયદેસર નહીં, પરંતુ ઉદાસીનતા હોવાનું જણાય છે, અને તે કહે છે, “શું તેઓ વ્યર્થમાં લોકોના ઉપદેશો થી મારી પૂજા કરે છે.” તેથી તેને કોઈ અર્થહીન ઉપાસનાની જરૂર નથી. તેના થોડા સમય પછી, તે ઉમેર્યું: “માણસ ના મુખ માં જે જાય છે તેનાથી તે અશુદ્ધ નથી થતો.” તેથી પૉલ પણ રોમન્સ 14:17 માં કહ્યું: “દેવનું રાજ્ય ખાવા અને પીવા માં નથી.” કોલોસસીયન્સ :2:16, 20-21: “તેથી કોઈ તમને ભોજન, પીણા, કે તહેવાર કે રજા ના દિવસ મુજબ નહીં પારખે. ”વળી:“ જો તમે વિશ્વના મૂળ સિદ્ધાંતોથી ખ્રિસ્ત સાથે મરી ગયા છો, તો કેમ કે તમે દુનિયામાં રહેતા હોવા છતાં, તમે નિયમોને આધીન છો: સ્પર્શ કરશો નહીં, ચાખશો નહીં, સંભાળશો નહીં? ” અને પીટર પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 15:10: માં કહે છે: “હવે, તમે શિષ્યોના ગળા પર જુલ મૂકીને ભગવાનની કેમ પરીક્ષા કરો છો કે જે આપણા પૂર્વજો કે આપણે સહન કરતાં નથી? પણ અમે માનીએ છીએ કે પ્રભુ ઈસુ ખ્રિસ્તની કૃપાથી અમારો પણ તેઓની જેમ જ બચાવ થસે. ”અહીં પીટર આપણને મુસા અથવા બીજા કોઈની વિધિ સાથે અંત:કરણનો ભાર મૂકતા અટકાવે છે. અને 1 તીમોથી 4:1, 3 માં પોલે માંસ પર પ્રતિબંધને શેતાનોનો સિધ્ધાંત કહ્યો. કેમ? કારણ કે તે સુવાર્તાની શરૂઆત કરવા અથવા આવા કાર્યો કરવા ની વિરુદ્ધ છે, જેથી તેમના દ્વારા અમે કૃપા પ્રાપ્ત કરી શકીએ, અથવા આના જેવી ભગવાનની સેવા વિના ખ્રિસ્તી ધર્મ અસ્તિત્વમાં નથી.

અહીં અમારા વિરોધીઓને એ વાંધો છે કે જોવિનીઅન તરીકે, અમારા શિક્ષકો માંસ વિશે ના શિસ્ત અને અપમાન નો વિરોધ કરે છે. પરંતુ અમે અમારા શિક્ષકોના લખાણોથી વિપરીત શીખીશું. કેમ કે તેઓએ હંમેશાં ક્રોસ વિષે શીખવ્યું છે કે ખ્રિસ્તીઓ દુઃખ સહન કરીને લાભ કરે છે. નિષ્ઠાવાન અને નિશ્ચિત અપમાન, એટલે કે, વિવિધ દુઃખો સાથે તાલમેલ કરી, અને ખ્રિસ્ત સાથે વધસ્તંભે ચડવું એજ સાચું છે.

તદુપરાંત, અમે શીખવીએ છીએ કે દરેક ખ્રિસ્તીએ શારીરિક સંયમ, અથવા શારીરિક કસરતો અને મજૂરી કરીને પોતાને તાલીમ આપવી જોઈએ, જેથી તૃપ્તિ કે આળસ તેને પાપ કરવાની લાલચ ન આપે, પરંતુ આપણે આ પ્રકાર ના કાર્યો અને કસરતો દ્વારા કૃપા ના મેળવી શકીએ અથવા પાપોથી સંતોષ ન મેળવી શકીએ. અને આવા બાહ્ય શિસ્તને ફક્ત અમુક નિર્ધારિત દિવસોમાં જ નહીં, દરેક સમયે પ્રોત્સાહન આપવું જોઈએ. ખ્રિસ્ત લ્યુક 21:34 માં આ આદેશો આપે છે: “પણ તમારી જાતને સાવચેત રાખવી, નહીં કે તમારા હૃદયને તળપાવી- તળપાવી ને મારી નાખો “. મેથ્યુ 17:21: “પ્રાર્થના અને ઉપવાસ સિવાય આ પ્રકારની વૃતિ બહાર નિકડતી નથી.” પૉલ એ એમ પણ કહ્યું, ૧ કોરિનથિયન્સ 9:27: માં: “હું મારા શરીરને શિસ્તબદ્ધ કરું છું અને તેને વશમાં રાખું છું.” અહીં તે સ્પષ્ટપણે બતાવે છે કે પોતાના શરીર ને કાબૂ માં રાખે છે પણ તે શિસ્ત દ્વારા પાપો માટે ક્ષમા મેળવવા માટે નહીં, પણ તેના શરીરને આધ્યાત્મિક વસ્તુઓ ની આધીન રાખવા માટે, અને તેના બોલાવવા મુજબ તેની ફરજ નિભાવવા. તેથી, અમે ઉપવાસની નિંદા કરતા નથી, પરંતુ પરંપરાઓ કે જે ચોક્કસ દિવસો અને માંસના અંત:કરણ સાથે જોખમ સૂચવે છે, જેમ કે આવા કાર્યો પૂજા માટેનું એક આવશ્યક સ્વરૂપ છે.

તેમ છતાં, ઘણી બધી પરંપરાઓ આપણા ભાગ પર રાખવામાં આવી છે, સમૂહના પાઠના ક્રમ તરીકે, જે ચર્ચમાં સારા ક્રમમાં આવે છે અને મુખ્ય પવિત્ર દિવસો પણ. પરંતુ તે જ સમયે, અમે લોકોને ચેતવણી આપીએ છીએ કે આવી વિધિઓ ભગવાન સમક્ષ ન્યાયી ઠરાવતી નથી અને જો તેઓને ગુના માંથી બાકાત રાખવામાં આવે તો આવી બાબતોમાં પણ તે પાપ કરતાં નથી. માનવસર્જિત સંસ્કારોમાં આવી સ્વતંત્રતા ફાધર્સ માટે સારી રીતે જાણીતી હતી. પૂર્વમાં, તેઓએ ઇસ્ટરને રોમ કરતા જુદા અને રોમ ને જુદા સમયે પર રાખ્યા, અને જ્યારે રોમનોએ આ વિવિધતાને કારણે પૂર્વી ચર્ચ પર બેધ્યાન હોવાનો આરોપ લગાવ્યો, ત્યારે બીજાઓએ તેમને સલાહ આપી કે આવા સંસાધનો સર્વત્ર સરખા હોવા જરૂરી નથી. અને ઇરેનાયસ કહે છે: “ઉપવાસનું વિસર્જન વિશ્વાસની સુમેળને નષ્ટ કરતું નથી”. પોપ ગ્રેગરી પણ જી. XII, કે આવી વિવિધતા ચર્ચની એકતાને નુકસાન પહોંચાડતી નથી. અને પુસ્તક ત્રિપક્ષી ઇતિહાસમાં, બૂક 9, વિભિન્ન પરંપરાઓ ના ઘણાં ઉદાહરણોનો સંગ્રહ છે, અને નીચે આપેલા શબ્દો લખેલા છે: “પવિત્ર-દિવસો વિષે નિયમો ઘડવાનું પ્રેરિતોનું મન નહોતું, પરંતુ ધર્મનિષ્ઠા અને પવિત્ર જીવન પર ઉપદેશ કરવા અને – વિશ્વાસ અને પ્રેમ શીખવવા માટે.”

લેખ XXVII: મઠના વ્રત પર

જો અમે મઠો કયા રાજ્યમાં રહ્યા છે અને નિયમોની વિરુદ્ધ, તે જ મઠોમાં દરરોજ કેટલી વસ્તુઓ કરવામાં આવી હતી તે યાદ રાખીએ તો અમે મઠના વ્રત વિશે શું શીખવીએ છીએ તે સમજવું વધુ સરળ બનશે. ઓગસ્ટિનના સમયમાં, તેઓ નિઃશુક્લ સંગઠનો હતા. તે પછી, જ્યારે શિસ્તમાં ભ્રષ્ટાચાર કરવામાં આવ્યો હતો, ત્યારે શિસ્તને પુનર્સ્થાપિત કરવાના હેતુસર વ્રત ને દરેક જગ્યા એ લાગુ કર્યા હતા, જેનું કાળજીપૂર્વકઆયોજન જેલમાં કરવામાં આવ્યું હતું.

ધીરે ધીરે, વ્રત ઉપરાંત અન્ય ધણી વિધિઓ પણ ઉમેરવામાં આવી. અને ઘણાને કાયદાકીય વય પહેલાં, નિયમોની વિરુદ્ધ આ ગર્ભકો ને પામ્યા.

ઘણા લોકો અજ્ઞાનતા દ્વારા પણ આ પ્રકારના જીવનમાં ગયા, કારણ કે તેઓ ખૂબ જ વૃદ્ધ હોવા છતાં, તેમની પોતાની શક્તિને ખોટી રીતે ગણાવી. અને આ રીતે તેઓ ને ફસાય ને રહેવાની ફરજ પડી હતી, તેમ છતાં કેટલાકને નિયમો ની નરમ જોગવાઈ દ્વારા છૂટા કરવામાં આવ્યા હોત. અને સાધુઓ કરતાં મહિલાઓના સંમેલનોમાં આ બાબત વધુ હતી, તેમ છતાં ઘણી માન્યતાઓ એ આને નબળા લૈંગિક બતાવે છે. આ મુશ્કેલીઓએ પહેલાં ઘણા સારા માણસોને હેરાન કર્યા છે, હવે કોને જોયું કે યુવક-યુવતીઓને જીવનનિર્વાહ માટે મઠોમાં મૂકવામાં આવ્યા હોય. તેઓએ જોયું કે કમનસીબે કયા પરિણામ આવ્યા છે, કયા કૌભાંડો થયા છે, અને વિવેકબુદ્ધિ પર કયા ફસાતા હતા.. તેઓએ દુ:ખ વ્યક્ત કર્યું કે આવી ખૂબ જ જોખમી બાબતમાં નિયમોની સત્તાને સંપૂર્ણપણે અવગણવામાં આવી હતી અને તિરસ્કાર કરવામાં આવ્યો હતો. અને આ અનિષ્ટિઓ ઉપરાંત, વ્રત વિશે પણ આ પ્રકારનો અભિપ્રાય ઊભો થયોકે ક્યારેક તો સાધુઓ જાતે જ નારાજ થયા હશે, ઓછામાં ઓછા ટ તો થયા જ હશે જેઓ થોડી વધુ કરુણાશીલ હતા. તેઓ શીખવતાં હતાં કે વ્રત અને જળસંસ્કાર બરાબર છે; તેઓ શીખવતા હતા કે આ પ્રકારનાં જીવન દ્વારા તેઓ ભગવાન સમક્ષ પાપોની ક્ષમા માટે ન્યાયી ઠરે છે. તેના કરતાં પણ વધુ, તેઓએ ઉમેર્યું કે સાધુ જીવન ફક્ત ભગવાન સમક્ષ જ નહીં પરંતુ તેનાથી પણ વધારે ન્યાયી છે, કારણ કે તે માત્ર અજ્ઞાનતાઓ માંજ નહીં, પણ તે ઉપદેશ ભણાવનાર ના સલાહકાર પણ છે.

આ રીતે તેઓએ લોકોને સમજાવ્યું કે સન્યાસનો વ્યવસાય જળસંસ્કાર કરતા વધુ સારો છે અને મઠના નું જીવન ન્યાયાધીશ ના જીવન, પાદરીઓના જીવન અને બીજા સમાન લોકોની કે ભગવાન ની આજ્ઞા અનુસરે છે અને બીજા ને સેવા આપે છે તેમની જીંદગી કરતા આમાં વધુ યોગ્યતા છે. કોઈપણ માનવસર્જિત સેવાઓ વગર. તેઓ તેમના પોતાના પુસ્તકો માં દેખાય છે, આ ઉપરાંત આમાંથી કોઈ પણ વસ્તુ નકારી શકાય નહીં;, જે વ્યક્તિ આ રીતે ફસાયેલ છે અને મઠમાં પ્રવેશ કર્યો છે અને તે ખ્રિસ્ત વિશે થોડું શીખે છે.

પછી, બાદમાં મઠોમાં શું થયું? તેઓ એક સમયે તેને ધાર્મિક પત્રોની શાળા અને ચર્ચ માટે ઉપયોગી અન્ય શાખાઓનો માટે ઉપયોગ કરતા હતા. તેઓ પાદરીઓ અને ધાર્મિક ગ્રંથો બનાવતા હતા. હવે તે એક અલગ વાર્તા છે. દરેક જણ જાણે છે તે ફરી વગોળવાની જરૂર નથી. પહેલાં તેઓ શીખવા માટે એકઠા થયા હતા; હવે તેઓ ડોળ કરે છે કે આ પ્રકારનું જીવન યોગ્ય કૃપા અને ન્યાયીપણા માટે સ્થાપવામાં આવ્યું છે. આના કરતાં પણ વધુ, તેઓ ઉપદેશ આપે છે કે તે સંપૂર્ણતાની સ્થિતિ છે અને તેઓ તેને જીવનના બધા દૈવી નિયમોથી વધુ માંને છે. અમે આ બાબતોને દ્વેષપૂર્ણ રીતે કે કંઇક અતિશયોક્તિ કર્યા વિના કહીએ છીએ, જેથી આ મુદ્દા પર અમારા શિક્ષકોના સિદ્ધાંતને વધુ સારી રીતે સમજી શકાય.

પ્રથમ, લગ્ન કરનારાઓ વિશે, અમે તેવા બધા પુરુષોને શીખવીએ છીએ કે જે બ્રહ્મચારી જીવન માટે યોગ્ય ન હોય તો લગ્ન કરવાની છૂટ છે કારણ કે વ્રત ભગવાનના અધ્યાય અને આદેશોને નકારી શકે નહીં. પરંતુ, 1 કોરીંથીઅંસ 7:2 મુજબ: “વ્યભિચારથી બચવા માટે, દરેક માણસે તેની પોતાની પત્ની રાખવી જોઈએ.” કે જે ખાલી ભગવાન નો આદેશ જ નહીં પણ, ભગવાનની સૃષ્ટિ અને અધ્યાય પણ છે, જે ઈશ્વરના એકલા કામ દ્વારા બાકાત રાખવામાં આવ્યા નથી તેને લગ્ન કરવા દબાણ કરે છે, જેમ કે 2:18 ટેક્સ્ટ ગેન મુજબ: “માણસ એકલો હોવો એ સારું નથી.” તેથી ભગવાનના આદેશો અને અધ્યાયનું પાલન કરવું એ પાપ નથી.

આ અંગે કોઈને વાંધો શું હોય શકે? તેઓને વ્રતની જવાબદારી નું ગમે તેટલું ગૌરવ લેવા દો, પરંતુ તેઓ કોઈ વ્રત થી ભગવાનના આદેશોને રદ કરી શકશે નહીં! નિયમો શીખવે છે કે દરેક વ્રતમાં શ્રેષ્ઠનો અધિકાર બાકાત છે અને તે વ્રત પોપના નિર્ણય સામે બંધનકર્તા નથી; તેથી ઓછા, આ વ્રત બંધનકર્તા છે, xજે ભગવાનના આદેશો વિરુદ્ધ છે.

હવે, જો કોઈ પણ કારણસર વ્રતની જવાબદારી બદલી શકી ન હોય, તો રોમન પોન્ટિફ્સે ક્યારેય “માણસને કોઈ ફરજ કે જે સંપૂર્ણ દૈવી છે તેને રદ કરવાનો કોઈ અધિકાર નથી” નું વિતરણ ન કર્યું હોત. પરંતુ રોમન પોન્ટિફ્સે સમજદારીથી નિર્ણય કર્યો છે કે આ જવાબદારીમાં નબળાઇ નું અવલોકન કરવામાં આવે છે, અને તેથી આપણે વાંચ્યું છે કે ઘણી વખત તેઓએ વ્રત છોડી દીધાં છે. એરાગોનનો રાજા જેને આશ્રમ થી પાછો બોલાવવામાં આવ્યો હતો તે કેસ જાણીતો છે, અને આપણા પોતાના સમયમાં પણ એવા દાખલા છે. તેથી જો અસ્થાયી હિતોને સુરક્ષિત રાખવા માટે વિતરણો આપવી શક્ય છે, તો તે આત્માઓની તકલીફને લીધે તે આપવું વધુ યોગ્ય છે.

બીજા સ્થાને, જ્યારે અમારા વિરોધીઓ વ્રતની જવાબદારી અથવા અસરને અતિશયોક્તિ કેમ કરે છે, જ્યારે તે જ સમયે, તેમની પાસે વ્રતની પ્રકૃતિ વિશે કહેવા માટે કંઇ જ નથી, તે કંઈક શક્ય પર હોવું જોઈએ, તે સ્વૈચ્છિક કરવું જોઈએ, અને તે સ્વેચ્છાએ અને ઇરાદાપૂર્વક હાથ ધરે છે? પરંતુ દરેક વ્યક્તિ જાણે છે કે માણસ ક્યા હદ સુધી પવિત્રતા માટે સક્ષમ છે. અને કેટલા ઓછા લોકો છે જેમણે સ્વેચ્છાએ અને ઇરાદાપૂર્વક વ્રત લીધા છે! છોકરીઓ અને છોકરાઓ, તેઓ ન્યાય કરવામાં સમર્થ થાય તે પહેલાં જ, તેમને કેટલીકવાર વ્રત લેવા માટે મનાવીને ફરજ પાડવામાં આવે છે. તેથી જવાબદારી માટે આટલો સખ્તપણે આગ્રહ કરવો એ યોગ્ય નથી, કારણ કે બધા એ બાબત થી સંમત છે કે તે, જો કોઈ પણ તેને સંમતિ અને યોગ્ય વિચાર વિમર્શ કર્યા વિના બનાવે તો તે કોઈ પણ વ્રતની પ્રકૃતિની વિરુદ્ધ છે.

પંદર વર્ષની વય પૂર્વે કરવામાં આવેલ વ્રતોને મોટાભાગના પ્રમાણભૂત કાયદાઓ મુક્ત કરે છે, કારણ કે તે વય પહેલાં, તેઓ કોઈ નિર્ણય ને લેવા માટે પૂરતા નિર્ણાયાત્મક હોય તેવું લાગતું નથી, જે તેમના બાકીના જીવનને અસર કરે છે. અન્ય નિયમ, જે પુરુષોની નબળાઇને વધુ છૂટ આપે છે, તેમાં થોડા વધુ વર્ષોનો ઉમેરો કરે છે; તે અઢાર વર્ષની પહેલાં વ્રત કરવાથી મનાઈ કરે છે. પરંતુ આ બે નિયંમાંથી આપણે કયા નું પાલન કરીશું? વધારે બહુમતી પાસે આશ્રમો છોડવાનો બહાનું છે કારણ કે આ આયુમાં પહોંચતા પહેલા મોટાભાગના લોકોએ તેમનાં વ્રત લીધાં હતાં.

અંતે, વચનો ભંગ થવા ની બાબતો માં ઠપકો આપી શકે તેવા સંજોગોમાં પણ, આવા વ્યક્તિઓના લગ્ન નું વિસર્જન થવું જોઈએ તેવું તરત જ સીધી રીતે અનુસરાતું નથી. જેમની સત્તા થોડું વજન ધરાવે છે, પછી ભલે બીજા માણસો જુદા જુદા વિચાર કરે તો પણ ઓગસ્ટિન નકારે છે કે તેઓનનું કર્તવ્ય નું વિસર્જન થવું જોઈએ, (ઓગસ્ટિન, 27 પ્રશ્નો 1. અધ્યાય, નપ્ટિયારમ).

પરંતુ, લગ્ન વિશે ભગવાનના આદેશો મોટાભાગના લોકોને તેમના વ્રતોમાંથી મુક્તિ આપતા હોય તેમ લાગે છે, તેમ છતાં, અમારા શિક્ષકો વ્રતને લગતી બીજી દલીલ રજૂ કરે છે, તે બતાવવા માટે કે તેઓ વ્યર્થ છે. ઈશ્વરની દરેક સેવા માટે, ભગવાનના આદેશ વિના ન્યાયીપણા અને કૃપાની યોગ્યતા માટે પસંદ કરાયેલ માણસો, દુષ્ટ છે, કેમ કે ખ્રિસ્ત મેથ્યુ 15:9 માં કહે છે: “શું તેઓ વ્યર્થ માણસોના આદેશોથી મારી પૂજા કરે છે.” અને પોલ દરેક જગ્યાએ શીખવે છે કે ન્યાયીપણું આપણા પોતાના પાલન અને પૂજાના કાર્યોથી લેવા જોઈએ નહીં, એ માણસો દ્વારા ઘડવામાં આવી છે, પરંતુ તે વિશ્વાસ દ્વારા આવે છે જેઓ માને છે કે તેઓને ખ્રિસ્તના હેતુથી કૃપા માં ભગવાન પ્રાપ્ત થાય છે.

જોકે સાધુઓએ સ્પષ્ટપણે શીખવ્યું કે માનવસર્જિત વિધિઓ પાપો માટે સંતોષ, યોગ્ય કૃપા અને ન્યાય કરાવે છે. ચોક્કસ આ ફક્ત ખ્રિસ્તના મહિમાથી વિમુખ થાય છે, અને વિશ્વાસના ન્યાયીપણાને અસ્પષ્ટ કરે છે અને નકારે છે? તેથી તે અનુસરે છે કે, આ વ્રતો જે સામાન્ય હતા તે પૂજાના અપવિત્ર સ્વરૂપો હતા, અને તે કારણોસર તે રદબાતલ છે. તે ભગવાનના આદેશો ની વિરુદ્ધ લેવામાં આવેલા દુષ્ટ વ્રત માટે માન્ય નથી; નિયમ પ્રમાણે કોઈ વ્રત માટે અન્યાયનું બંધન ન હોવું જોઈએ.

પોલ ગલાતીઅંસ 5:4 માં કહે છે,: “ખ્રિસ્ત તમારા માટે કોઈ અસરકારક બનસે નહીં, તમે કાયદા દ્વારા ન્યાયી છો; તમે કૃપાથી પતન પામ્યા છો. ”તેથી, તેમના વ્રત દ્વારા ન્યાયી બનવા માંગતા લોકો માટે પણ, ખ્રિસ્ત કોઈ અસર કરનાર નથી, અને તેઓ કૃપાથી ખસી જાય છે. જેઓએ વ્રતને ન્યાયી ઠેરવવાનું કારણ આપ્યું છે તે તેમના પોતાના કાર્યોને કંઈક એવું આભારી માંને છે જે ખ્રિસ્તના મહિમાને યોગ્ય રીતે અનુસરે છે.

ખરેખર, કોઈ પણ નામંજૂર કરી શકે નહીં કે સાધુઓએ શીખવ્યું છે કે, તેમના વ્રત અન્ર વિધિઓ દ્વારા, તેઓને ન્યાયી ઠેરવવામાં આવ્યા હતા, અને પાપોની માફીની યોગ્યતા હતી. તે ઉપરાંત, તેઓએ પણ વધુ હાસ્યાસ્પદ દાવાઓની શોધ કરી અને કહ્યું કે તેઓ તેમના કાર્યો અન્ય લોકો સાથે વેંચી શકે છે. જો આપણે આ નબળાઇ પર દલીલ કરવી અને આ બાબતોનો વિસ્તૃત કરવા માંગતા હોય, તો આપણે ઘણી વધુ વસ્તુઓ ભેગી કરી શકીએ જે સાધુઓ પોતે ને પણ શરમજનક બનાવે! આનાથી ઉપર અને તેઓએ લોકોને સમજાવ્યું કે પુરુષો દ્વારા ઘડવામાં આવેલા સંસ્કારો ખ્રિસ્તી ની પૂર્ણતાની સ્થિતિ છે. શું આ કામોને સમર્થન આપવાનું કારણ નથી? ચર્ચમાં આ એક નાનો કૌભાંડ નથી; તેઓ લોકોને ભગવાનના આદેશો વિના, તેઓ પુરુષો દ્વારા બનાવવામાં આવેલી સેવા આપે છે, અને તેઓ શીખવે છે કે આવી સેવા પુરુષોને ન્યાયી ઠેરવે છે. વિશ્વાસના ન્યાયીપણા માટે ચર્ચમાં અન્ય કંઈપણ કરતાં વધારે શીખવવું જોઈએ. પરંતુ આ અસ્પષ્ટ છે, જ્યારે તે અદ્ભુત દેવદૂત, ગરીબી, નમ્રતા અને બ્રહ્મચર્યનો પ્રદર્શન ના સ્વરૂપો પુરુષોની નજર સમક્ષ મૂકવામાં આવે છે.

વળી, પુરુષો જ્યારે સાંભળે છે કે ફક્ત સાધુઓ પૂર્ણતાની સ્થિતિમાં છે ત્યારે ભગવાનના ઉપદેશો અને ભગવાનની સાચી સેવાને અસ્પષ્ટ કરવામાં આવે છે. ખ્રિસ્તી સંપૂર્ણતા માટે હૃદયથી ભગવાનથી ડરવું છે, અને તેમ છતાં, ખ્રિસ્તના ખાતર વિશ્વાસ રાખવો કે આપણી પાસે સમાધાન કરનાર ભગવાન છે; પછી ભગવાનને પૂછવું, અને ખાતરીપૂર્વકની અપેક્ષા રાખવી કે તે અમારી પરિસ્થિતિ મુજબ, આપણે જે કરવાની જરૂર છે તે કરવામાં મદદ કરશે; અને તે દરમિયાન, સારા બાહ્ય કાર્યોમાં મહેનતું બનવું અને આપણા પરિસ્થિતિની માવજત કરવી. સાચી પૂર્ણતા અને ભગવાનની સાચી સેવા આ બાબતોમાં સમાવિષ્ટ છે. તેમાં બ્રહ્મચર્ય, અથવા ભીખ માંગવામાં, અથવા અધમ વસ્ત્રોનો સમાવેશ થતો નથી. પરંતુ લોકો સાધુ જીવનની ખોટી પ્રશંસાથી ઘણા હાનિકારક અભિપ્રાય ની કલ્પના કરે છે. તેઓ બ્રહ્મચર્યના ઉપરના વખાણ કરતા સાંભળે છે; તેથી, તેઓ તેમના અંતઃકરણ ના ગુના સાથે તેમના લગ્ન જીવન જીવે છે. તેઓ સાંભળે છે કે માત્ર ભિખારી સંપૂર્ણ છે; તેથી, તેઓ તેમની સંપત્તિ રાખે છે અને તેમના અંતઃકરણ માં ગુના સાથે વ્યવસાય કરે છે. તેઓ સાંભળે છે કે બદલો ન લેવાની સલાહ ધર્મ ના ઉપદેશ આપનાર ની છે; તેથી, તેમાંથી કેટલાક લોકો ખાનગી જીવનના બદલો લેવાથી ડરતા નથી, કારણ કે તેઓ સાંભળે છે કે તે સલાહ છે, આદેશ નહીં. અન્ય લોકો માને છે કે ખ્રિસ્તી યોગ્ય રીતે સિવિલ હોદ્દો રાખી શકતો નથી અથવા ન્યાયાધીશ બની શકતો નથી.

એવા પુરુષોના નોંધનીય ઉદાહરણો છે જેમણે લગ્ન અને પ્રજા-સમસ્ત વહીવટનો ત્યાગ કર્યો અને મઠોમાં પોતાને છુપાવી દીધા. તેઓએ આને ‘દુનિયાથી ભાગીને’ અને ‘એક પ્રકારનું જીવન મેળવવું જે ભગવાનને વધુ પ્રસન્ન કરે તેવું’ કહેતા. પરંતુ તેઓએ જોયું ન હતું કે આપણે તે આદેશોમાં ભગવાનનીની સેવા કરવી જોઈએ, જે તેમણે પોતે આપ્યા છે, માણસો દ્વારા ઘડેલા આદેશોમાં ઉપર નહીં. સારા અને સંપૂર્ણ પ્રકારનું જીવન તે છે કે જેમાં ભગવાનની આદેશો હોય. પુરુષોને આ બાબતો વિશે ચેતવણી આપવી જરૂરી છે.

આ સમય પહેલાં પણ, ગેર્સન સાધુઓની આ ભૂલને સંપૂર્ણતાને લગતા ઠપકાઓ આપે છે, અને તે જુબાની આપે છે કે પોતાના જ સમયમાં તે એક નવી વાત હતી કે સાધુ જીવન સંપૂર્ણતાની સ્થિતિ છે.

વ્રત ઘણા દુષ્ટ મંતવ્યો સાથે જોડાયેલા છે: તેઓ ન્યાયી ઠેરવે છે કે તેઓ ખ્રિસ્તી સંપૂર્ણતા બનાવે છે, તેઓ સલાહ અને આદેશો ધરાવે છે, કે તેમની દબદબા વાળા કામો છે. આ બધી બાબતો, કારણ કે જ્યાં સુધી તે ખોટા અને ખાલી દાવાઓ છે, તે વ્રતને રદબાતલ કરે છે.

લેખ XXVIII: સાંપ્રદાયિક શક્તિ પર

ધર્માધ્યશની શક્તિ વિશે મોટા મતભેદ છે. આમાં, કેટલાકએ ચર્ચની શક્તિ અને તલવારની શક્તિને અયોગ્યરૂપે મિશ્રિત કરી છે. અને આ મૂંઝવણથી ખૂબ જ મહાન યુદ્ધો અને ધાંધલ આવી છે. દરમિયાન, પોન્ટિફ્સ કીઝની શક્તિ પર આધાર રાખતા, કેસોની અનામત અને નિર્દય પૂર્વ સંદેશાવ્યવહાર સાથે નવા સંસ્કારો અને બોજારૂપ અંત:કરણની સ્થાપના કરી એટલુંજ નહીં પરંતુ આ વિશ્વના સામ્રાજ્યોને સ્થાનાંતરિત કરવા અને સમ્રાટ પાસેથી સામ્રાજ્ય લેવાનો પ્રયાસ પણ કર્યો. સુશિક્ષિત અને ધાર્મિક માણસોએ ચર્ચમાં લાંબા સમયથી આ ખોટો ઠપકો આપ્યો છે. તેથી પુરુષોના અંત:કરણ માટે અમારા શિક્ષકોને, ચર્ચની શક્તિ અને તલવારની શક્તિ વચ્ચેનો તફાવત બતાવવાની ફરજ પડી હતી. અને અમે શીખવ્યું કે ભગવાનની આદેશો મુજબ આપણે તે દરેકનું સન્માન અને આદર કરવો જોઈએ, જાણે કે તે પૃથ્વી પર ભગવાનનો સર્વોત્તમ આશીર્વાદ છે.

તેમ છતાં, આ, અમારું અભિપ્રાય છે: કે કી ની શક્તિ, અથવા ધર્માધ્યશની શક્તિ, સુવાર્તા મુજબ, ભગવાનની શક્તિ અથવા આદેશ છે, સુવાર્તાનો ઉપદેશ આપવા માટે; પાપો માફ કરવા અને જાળવવા, અને સંસ્કારોનું સંચાલન કરવા માટે. કેમ કે આ આદેશથી ખ્રિસ્ત પોતાના પ્રેરિતોને, જ્હોન 20:21-23 માં મોકલે છે: “જેમ જેમ મારા પિતાએ મને મોકલ્યો છે, તેમ જ હું તમને મોકલીશ. પવિત્ર આત્મા પ્રાપ્ત કરો. જો તમે કોઈના પાપો માફ કરો છો, તો તેઓને માફ કરવામાં આવે છે; જો તમે કોઈના પાપો જાળવી રાખો છો, તો તે જાળવવામાં આવે છે. ”અને માર્ક 16:15: માં:” દરેક પ્રાણીને સુવાર્તાનો ઉપદેશ આપો.”

પુરુષો આ શક્તિનો ઉપયોગ ફક્ત સુવાર્તાને શીખવી અથવા ઉપદેશ આપીને અને સંસ્કારના સંચાલન દ્વારા, ઘણા લોકો અથવા વ્યક્તિઓને તેમના કહેવા મુજબ કરે છે. આ માટે, તેઓ શારીરિક નહીં, પણ શાશ્વત વસ્તુઓ, જેમ કે શાશ્વત ન્યાયીપણા, પવિત્ર આત્મા અને શાશ્વત જીવન આપે છે. રોમઅંસ 1:16: માં પૉલે કહ્યું તેમ, શબ્દો અને સંસ્કારોના મંત્રાલય સિવાય કોઈ પણ આ વસ્તુ મેળવી શકશે નહીં: “સુવાર્તા ભગવાનની શક્તિ છે જે માને છે તે દરેકને મુક્તિ મળે છે.” તેથી, ચર્ચ શાશ્વત વસ્તુઓ આપે છે, અને ફક્ત શબ્દના મંત્રાલય દ્વારા તેનો ઉપયોગ કરવામાં આવે છે, ગીત ગાવાની કળા સિવાય નાગરિક સરકારમાં કોય દખલ કરતું નથી. નાગરિક સરકાર અને સુવાર્તા માટે વિવિધ વસ્તુઓ સાથે વ્યવહાર કરે છે. નાગરિક શાસકો દિમાગનો નહીં, પરંતુ દેહ અને શારીરિક ચીજોની સ્પષ્ટ ઇજાઓ સામે રક્ષણ આપે છે, અને તેઓ નાગરિક ન્યાય અને શાંતિ જાળવવા માટે પુરુષોને તલવાર અને શારીરિક સજાઓથી રોકે છે.

તેથી આપણે ચર્ચ અને રાજ્યની અધિકારઓનું મિશ્રણ ન કરવું જોઈએ. સુવાર્તા શીખવવા અને સંસ્કારોનું સંચાલન કરવા ચર્ચના અધિકારોનો પોતાનો આદેશ છે. તેને બીજા કોય નું કાર્યાલય ન બનવા દઈએ; તે આ વિશ્વના સામ્રાજ્યો સ્થાનાંતરિત ન થવા દો; તેને ન્યાયાધીશ ના કાયદાને રદ ન કરવા દો; તેને કાયદેસરની આજ્ઞાપાલનને નાબૂદ ન કરવા દો; તેને નાગરિક વટહુકમો અથવા કરારો અંગેના ચુકાદાઓમાં દખલ ન થવા દેવા જોઈએ, અને પ્રજા-સમસ્ત સ્વરૂપ અંગેના ન્યાયાધીશને કાયદા સૂચિત કરવા ન દેવા જોઈએ. જ્હોન 18:36 માં, ખ્રિસ્ત કહે છે તેમ: “મારું રાજ્ય આ જગતનું નથી”; અને લ્યુક 12:14 માં: ” મને તમારા ઉપર ન્યાયાધીશ અથવા ભાગાકાર કરનાર કોણે બનાવ્યો? “ફિલિપીયન્સ 3:20 માં પણ પૉલે કહ્યું: “આપણી નાગરિકતા સ્વર્ગમાં છે”; અને 2 કોરીંથીઅંસ 10:4 માં: “આપણા યુદ્ધના હથિયારો પ્રાણઘાતક નથી, પરંતુ ભગવાન દ્વારા કલ્પનાઓને કાઢી નાખવા માટે શક્તિશાળી છે.”

આ રીતે, અમારા શિક્ષકો દરેક અધિકારોની ફરજોમાં ભેદ પાડે છે અને ભગવાને આપેલ ભેટ અને આશીર્વાદ તરીકે દરેકને સન્માનિત કરવા અને માન્યતા આપવાનો આદેશ આપે છે.

જો કોઈ પણ ધર્માધ્યશ પાસે તલવારનો અધિકાર હોય, તો તે ધર્માધ્યશ પાસે તે સુવાર્તાના આદેશ દ્વારા નહીં, પરંતુ માનવાધિકાર દ્વારા, રાજાઓ અને સમ્રાટો પાસેથી તેમના કામચલાઉ માલના નાગરિક વહીવટ માટે મેળવ્યા હતા. જો કે, આ એક કાર્ય છે જે સુવાર્તાના મંત્રાલયથી અલગ છે.

તેથી, જ્યારે આપણે ધર્માધ્યશના અધિકારક્ષેત્ર વિશેના પ્રશ્નને ધ્યાનમાં લઈએ છીએ, ત્યારે આપણે નાગરિક અધિકારને સાંપ્રદાયિક અધિકારક્ષેત્રથી અલગ પાડવો જોઈએ. ફરીથી, સુવાર્તા અનુસાર, અથવા ‘દૈવી હક દ્વારા’, જેમ તેઓ કહે છે, કોઈ અધિકારક્ષેત્ર ધર્માધ્યશની જેમ ધર્માધ્યશ તરીકે નથી, એટલે કે, જેમની પાસે શબ્દ અને સંસ્કારોનું મંત્રાલય સોંપવામાં આવ્યું છે, સિવાય કે પાપો માફ કરવા, અને તે જ રીતે સિદ્ધાંતનો ન્યાય કરવા, સુવાર્તાના વિરોધી છે તે શિક્ષણને નકારી કાઢવા, જેની દુષ્ટતા જાણીતી છે તેવા દુષ્ટ માણસોની મંડળમાંથી ચર્ચને બાકાત રાખવું, અને આ બધું માનવ બળ દ્વારા નહીં, પણ શબ્દ દ્વારા કરવું. અહીં ચર્ચોએ આવશ્યકપણે અને દૈવી હકથી તેમનું પાલન કરવું જોઈએ, લુક 10:16 મુજબ: “જે તમને સાંભળે છે તે મને સાંભળે છે.” પરંતુ જ્યારે તેઓ સુવાર્તાની વિરુદ્ધ કંઈપણ શીખવે છે અથવા સ્થાપના કરે છે, ત્યારે મંડળોએ ભગવાનનો આદેશ છે કે જે તેમના આદેશો ને પ્રતિબંધિત કરે છે, મેથ્યુ 7:15 માં: “ખોટા પ્રબોધકોથી સાવચેત રહો.” અને ગલાતીયન્સ 1:8 માં “જો સ્વર્ગમાંથી કોઈ દેવદૂત અન્ય કોઈ સુવાર્તાનો ઉપદેશ આપે તો પણ તેને શ્રાપ આપવામાં આવે.” અને 2 કોરીંથીઅંસ 13:8, 10: માં “આપણે સત્યની વિરુદ્ધ કશું જ કરી શકતા નથી, પરંતુ સત્ય માટે.” અને: “પ્રભુએ મને શક્તિ આપી છે, વિનાશને નહીં.” તેથી, પણ, પ્રમાણભૂત કાયદા ના આદેશ (II. પ્રશ્ન. VII). પ્રકરણ, સેકેર્ડોટ્સ અને પ્રકરણ, ઓવ્સ). અને ઓગસ્ટિન લખે છે (કોન્ટ્રા પેટીલિયાની એપીપિસ્ટોલમ): “કેથોલિક ધર્માધ્યશ ને તેઓ ખોટા હોવાનું માને તો પણ તેઓને આધીન રહેવું જોઈએ નહીં, અથવા ભગવાનના આધ્યાત્મિક શાસ્ત્રો વિરુદ્ધ કંઈપણ રાખવું જોઈએ નહીં.”

જો તેમની પાસે કોઈ અન્ય શક્તિ અથવા અધિકારક્ષેત્ર હોય, તો અમુક કેસોની સુનાવણી અને ન્યાય કરવામાં, લગ્ન અથવા દસમા ભાગ જેવા, તેમની પાસે તે માનવ અધિકાર દ્વારા છે. આવા કિસ્સાઓમાં, જ્યારે સામાન્ય લોકો નિષ્ફળ જાય છે, ત્યારે રાજકુમારો તેમની ઇચ્છાથી વિરુદ્ધ પણ શાંતિ જાળવવા માટે તેમના પ્રજાને ન્યાય આપવા માટે બંધાયેલા હોય છે.

તદુપરાંત, ચર્ચમાં ધર્માધ્યશો અથવા પાદરીઓને સમારંભો રજૂ કરવાનો અને ખોરાક, પવિત્ર-દિવસો, અને પ્રધાનોના હુકમો અથવા આદેશો વિશેના કાયદા સ્થાપિત કરવાનો અધિકાર છે કે નહીં તે વિવાદિત છે. જે લોકો દાવો કરે છે કે ધર્માધ્યશ પાસે આ અધિકાર છે તે જ્હોન 16:12-13 ની જુબાનીનો સંદર્ભ આપે છે: “તમને કહેવાની મારી પાસે હજી ઘણી વસ્તુઓ છે, પરંતુ તમે હવે તે સહન કરી શકતા નથી. તેમ છતાં, જ્યારે તે, સત્યનો આત્મા આવે છે, ત્યારે તે તમને બધા સત્યમાં માર્ગદર્શન આપશે. ”તેઓ પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 15:20 માં પ્રેરિતોનાં ઉદાહરણનો પણ ઉલ્લેખ કરે છે, જેમણે લોહી અને ગળું માંસ્યું થી દૂર રહેવાનો નો આદેશ પણ આપ્યો હતો. તેઓ વિશ્રામવારનો સંદર્ભ આપે છે, જેને ડેકોલોગથી વિરુદ્ધ, ભગવાનના દિવસમાં બદલવામાં આવ્યો હતો, તેથી લાગે છે. વિશ્રામવાર બદલવાના દાખલા કરતાં વધુ કાય પણ નથી. તેઓ કહે છે, ચર્ચનો અધિકાર છે, કારણ કે તે દસ આદેશોમાંથી એક સાથે વ્યવસ્થિત થઈ ગયો છે!

પરંતુ આ સવાલ પર, જેમ આપણે ઉપર બતાવ્યા પ્રમાણે, અમારા લોકો શીખવે છે કે ધર્માધ્યશ પાસે સુવાર્તા સામે કંઈપણ હુકમ કરવાની શક્તિ નથી. પ્રમાણભૂત કાયદા સમાન વસ્તુ શીખવે છે (વિશિષ્ટતા 9). તદુપરાંત, આ આપણને પરંપરાઓનું પાલન કરવા, પાપો પર સંતોષ બનાવવા, અથવા કૃપા અને ન્યાયીપણાને યોગ્ય બનાવવા શાસ્ત્રની વિરુદ્ધ છે. જ્યારે આપણે આવા પાલન દ્વારા યોગ્યતા લાવવાનો પ્રયત્ન કરીએ છીએ ત્યારે આપણે ખ્રિસ્તની ગુણવત્તાના મહિમાથી દૂર થઈએ છીએ. સ્પષ્ટપણે, જોકે, ચર્ચમાં પરંપરાઓ ના આ મંતવ્યને કારણે લગભગ અનંત ગુણાકાર થઈ ગયા છે, જ્યારે તે જ સમયે, વિશ્વાસ વિશેની ઉપદેશ અને વિશ્વાસના ન્યાયીપણાને દબાવવામાં આવ્યા છે. આથી જ તેઓએ વધુ તહેવારના દિવસો અને તહેવારો કર્યા, ઉપવાસના દિવસો નિર્ધારિત કર્યા, સંતોના સન્માનમાં નવી વિધિઓ અને સેવાઓ શરૂ કરી કારણ કે આ પ્રકારની બાબતોના લેખકોનું માનવું હતું કે આ કાર્યો દ્વારા તેઓ યોગ્ય કૃપાળુ છે. આ રીતે, ભૂતકાળમાં, તપસ્યા સાથે સંબંધિત નિયમો નો ગુણાકાર થતો હતો; અને અમે હજી પણ સંતોષમાં આના નિશાનો જોઈ શકીએ છીએ.

તેવી જ રીતે, પરંપરાઓના લેખકો ભગવાનના આદેશ નો વિરોધ કરે છે, જ્યારે તેઓ ખોરાક, દિવસો અને આવી વસ્તુઓ માટે પાપ કરે છે અને કાયદાની ગુલામી સાથે ચર્ચને બોજો આપે છે, જાણે ભગવાન પ્રેરિતો અને ધર્માધ્યશને લેવિટીકલ સેવા જેવુ કંઈક ખ્રિસ્તીઓ યોગ્ય ઠેરવવા માટે સ્થાપિત કરવા આદેશ આપે છે. તેમાંના કેટલાક માટે આમ લખવું, અને કેટલાક પગલામાં પોન્ટિફ્સ એ મોસેસના નિયમના ઉદાહરણ દ્વારા ગેરમાર્ગે દોર્યા હોવાનું લાગે છે. અહીંથી તે બોજો આવે છે: કે તે ભયંકર પાપ છે, પવિત્ર-દિવસોમાં જાતે મજૂરી કરવી, બીજાનો ગુનો કર્યા વિના પણ; કે પ્રમાણિક કલાકો ન રાખવી એ જીવલેણ પાપ છે; કે અમુક ખોરાક અંત:કરણને અશુદ્ધ કરે છે; ઉપવાસ એ એવા કાર્યો છે જે ભગવાનને ખુશ કરે છે; અનામત કેસમાં કરેલા પાપને માફ કરી શકાય નહીં સિવાય કે જેણે તેને અનામત રાખ્યું છે તેના અધિકાર સિવાય નિયમો પોતે પણ અપરાધને બચાવવા વિશે બોલતા નથી, પરંતુ સાંપ્રદાયિક દંડ અનામત રાખવા વિશે બોલે છે.

ધર્માધ્યશ ને અંત:કરણની લાગણી માટે ચર્ચ પર આ પરંપરાઓ મૂકવાનો અધિકાર જ્યાંથી મળે છે, જ્યારે પીટર, કૃત્યો 15:10 માં, શિષ્યોની ગળા પર જુલ મૂકવાની મનાઈ ફરમાવે છે; અને પૉલે 2 કોરીંથીઅંસ 13:10 માં કહ્યું,, તેને આપેલી શક્તિ વિનાશની નહીં, સુધારણાની હતી? તેથી, શા માટે તેઓ આ પરંપરાઓ દ્વારા પાપોમાં વધારો કરે છે?

પરંતુ ત્યાં સ્પષ્ટ પુરાવાઓ છે કે આવી પરંપરાઓ બનાવવા પર પ્રતિબંધ છે, તેમછતાં ભલે તેઓએ કૃપા પ્રાપ્ત કરી હોય અથવા મુક્તિ માટે જરૂરી હોય. પૉલ કહે છે, કોલોસીઅંસ 2:16, 20-23 માં: “તેથી કોઈ તમને ભોજન કે પીણામાં, કે તહેવાર, નવા ચંદ્ર અથવા વિશ્રામદિન વિશે તમારા પ્રત્યે વિચાર ન કરે. … તેથી, જો તમે વિશ્વના મૂળ સિદ્ધાંતોથી ખ્રિસ્ત સાથે મૃત્યુ પામ્યા છો, તો, કેમ કે, વિશ્વમાં રહેતા હોવા છતાં, તમે નિયમનોની આધીન છો – “સ્પર્શ કરશો નહીં, સ્વાદ ન લો, સંભાળશો નહીં,” જે બધી બાબતોની ચિંતા કરે છે. પુરુષોના આદેશો અને સિદ્ધાંતો અનુસાર – જેનો ઉપયોગ કરીને નાશ થાય છે? આ વસ્તુઓમાં ખાલી ડહાપણનો દેખાવ છે ”. ટાઇટસ 1:14 માં પણ તેમણે પરંપરાઓ “યહૂદીઓની કથાઓ અને સત્યથી વળેલા માણસોના આદેશોનું ધ્યાન રાખશો નહીં.” પર ખુલ્લેઆમ પ્રતિબંધ મૂક્યો છે.

અને ખ્રિસ્ત, મેથ્યુ 15:14,13 માં, જેને પરંપરાઓની જરૂર છે તેના વિશે કહે છે: “તેમને એકલા છોડી દો; તેઓ અંધ લોકોના અંધ નેતાઓ છે ”; અને તેમણે આ પ્રકારની ઉપાસનાઓને નકારી છે: “મારા સ્વર્ગીય પિતાએ જે રોપ્યું નથી તે જડમૂળથી કાઢી નાખવામાં આવશે.”

જો ધર્માધ્યશને અનંત પરંપરાઓ સાથે ચર્ચો પર બોજો મૂકવાનો અને અંતરાત્માને લગાવવાનો અધિકાર છે, તો શા માટે શાસ્ત્ર વારંવાર પરંપરાઓ બનાવવા અને સાંભળવાની પ્રતિબંધ છે? તે 1 તીમોથી 4:1 માં શા માટે તેમને “રાક્ષસોના ઉપદેશો” કહે છે? શું પવિત્ર આત્માએ અમને આ બાબતો વિશે અગાઉથી ચેતવણી વ્યર્થનમાં આપી છે?

તેથી, વટહુકમો સુવાર્તાનો વિરોધ કરે છે, જ્યારે તેઓની જરૂરિયાત હોય તે રીતે તેઓની સ્થાપના કરવામાં આવે છે, અથવા તે વિચાર સાથે કે તેઓ કૃપાને યોગ્ય છે, તે અનુસરે છે કે ધર્માધ્યશને મંજૂરી નથી અથવા આવી સેવાઓની જરૂર નથી. ચર્ચોમાં ખ્રિસ્તી સ્વતંત્રતાના સિદ્ધાંતને સાચવવો જરૂરી છે, એટલે કે કાયદાના બંધનને ન્યાયી ઠેરવવા જરૂરી નથી, કેમ કે તે ગલાતીઅંસ 5:1 માં લખ્યું છે: “ફરીથી ગુલામીના જુવાલમાં ફસાઇ ન જાઓ. ”સુવાર્તાના મુખ્ય લેખને સાચવવો જરૂરી છે, એટલે કે, આપણે ખ્રિસ્તમાં વિશ્વાસ દ્વારા મુક્તપણે કૃપા પ્રાપ્ત કરીએ છીએ, અને નહીં કે અમુક પાલન અથવા પૂજા-પ્રાર્થના કે જે માણસો દ્વારા ઘડવામાં આવ્યા છે.

તો પછી, આપણે ભગવાનના દિવસ અને ભગવાનના ઘરમાં સમાન રિવાજો વિશે શું વિચારવું જોઈએ? આ સવાલનો, અમે જવાબ આપીએ છીએ કે ધર્માધ્યશ અથવા પાદરીઓ માટે વટહુકમો બનાવવા કાયદેસર છે, જેથી ચર્ચમાં વસ્તુઓ વ્યવસ્થિત રીતે કરવામાં આવે, આપણા માટે કૃપા પ્રાપ્ત કરવા અથવા તેમના દ્વારા કરવામાં આવેલા પાપો માટે સંતોષ બનાવવા માટે, અથવા અંત:કરણને બાંધી રાખવા નહીં. તેમને આવશ્યક સેવાઓ ધ્યાનમાં લો અને વિચારો કે બીજાને નુકશાન કરવું એ પાપ છે. તેથી પૉલે 1 કોરીંથીઅંસ 11:5 માં આદેશ આપ્યો છે કે મહિલાઓએ મંડળમાં માથું ઢાંકવું જોઈએ, અને 1 કોરીંથીઅંસ 14:30 માં, ચર્ચમાં દુભાષિયાઓને ક્રમમાં સાંભળવામાં આવે છે, વગેરે.

તે યોગ્ય છે કે ચર્ચોએ પ્રેમ અને સુલેહ-શાંતિ માટે આવા વટહુકમો રાખવા જોઈએ જેથી એક વ્યક્તિ બીજાને નારાજ ન કરે જેથી બધી વસ્તુઓ ચર્ચમાં ક્રમમાં, અને મૂંઝવણ વિના કરવામાં આવે, 1 કોરીંથીઅંસ 14:40. ફિલિપીયન્સ 2:14 સાથે સરખામણી કરો. પરંતુ આ એવી રીતે થવું જોઈએ કે મુક્તિ માટે આ બાબતો જરૂરી છે તેવું વિચારવાથી અંત:કરણ પર ભાર ન પડે, અથવા જ્યારે કોઈને ગુનો કર્યા વિના તોડી નાખે ત્યારે તેઓ પાપ કરે છે તે નક્કી કરવા માટે. આમ કોઈ કહેતું નથી કે કોઈ સ્ત્રી જાહેરમાં માથું ખોલીને બહાર નીકળે તો તે પાપ કરે છે.

ભગવાનનો દિવસ, ઇસ્ટર, પેંટેકોસ્ટ અને બધા પવિત્ર દિવસો અને સંસ્કારોનું પાલન આ વર્ગમાં આવે છે. કારણ કે તે ભૂલથી છે, જેઓ વિચારે છે કે ચર્ચની સત્તાએ વિશ્રામદિન ની જગ્યાએ ભગવાનનો દિવસ પાળવો જરૂરી બનાવ્યો હતો. શાસ્ત્રવયે વિશ્રામદિનને નાબૂદ કર્યો છે; કેમ કે તે શીખવે છે કે, સુવાર્તા પ્રગટ થઈ હોવાથી, મૂસાની બધી વિધિઓ છોડી શકાશે. અને છતાં, કારણ કે કોઈ ચોક્કસ દિવસની નિમણૂક કરવી જરૂરી હતી, જેથી લોકો જાણતા હોય કે તેઓએ ક્યારે ભેગા થવું જોઈએ, એવું લાગે છે કે ચર્ચે આ હેતુ માટે ભગવાનના દિવસને નિયુક્ત કર્યો છે. અને લાગે છે કે આ અતિરિક્ત કારણોસર આ દિવસ વધુ પસંદ કરવામાં આવ્યો છે, જેથી પુરુષો ખ્રિસ્તી સ્વાતંત્ર્યનું ઉદાહરણ મેળવી શકે, અને જાણે કે રજાનો અથવા અન્ય કોઈ દિવસ રાખવો જરૂરી નથી.

કાયદામાં પરિવર્તન, નવા કાયદાની વિધિઓ અને રજાના દિવસમાં પરિવર્તનને લગતી કેટલીક ભયંકર દલીલો કરવામાં આવી રહી છે, આ તમામ ખોટી માન્યતામાંથી ઉદ્ભવી છે કે ત્યાં અમુક પ્રકારની લેવીઓની સેવા કરવાની જરૂર છે. ચર્ચ અને તે ખ્રિસ્તે મુક્તિ માટે જરૂરી બનતી નવી વિધિઓ ઘડવા પ્રેરિતો અને ધર્માધ્યશને કમિશન આપ્યું હતું. વિશ્વાસની પ્રામાણિકતા સ્પષ્ટ રીતે પૂરતી શીખવવામાં આવતી ન હતી ત્યારે આ ખામીઓ ચર્ચમાં આવી ગઈ. કેટલાક લોકો દલીલ કરે છે કે ભગવાનનો દિવસ રાખવો એવી કોઈ સંસ્થા દૈવી હક દ્વારા નથી, પરંતુ જાણે કે દૈવી હક દ્વારા. તેઓ પવિત્ર-દિવસો વિશે લખે છે, નિયમનુસાર કામ કરવું કેટલું દૂર છે. અંતરાત્મા ના ફાંસો સિવાય? આવી કેટલીક દલીલો શું છે, જો કે તેઓ પરંપરાઓને ન્યાયી ઠેરવવાનો પ્રયાસ કરી શકે છે, તેમ છતાં, ન્યાય ક્યારેય સ્પષ્ટ થશે નહીં, જ્યાં સુધી તે જરૂરી છે એવો અભિપ્રાય રહેશે; પરંતુ આ અભિપ્રાય આવશ્યકપણે રહેશે, જ્યાં વિશ્વાસ અને ખ્રિસ્તી સ્વાતંત્ર્યની સચ્ચાઈ જાણીતી નથી.

પ્રેરિતોએ પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 15:20 માં આદેશ આપ્યો: “લોહીથી દૂર રહો”. હવે તે કોણ અવલોકન કરે છે? અને તેમ છતાં તેઓ પાપ કરી રહ્યા નથી, જેઓ તેનું પાલન કરતા નથી, કેમ કે પ્રેરિતો પણ પોતાને આવા બંધનથી અંત:કરણ પર ભાર આપવા માંગતા ન હતા; પરંતુ ગુનો ન થાય તે માટે તેઓએ તેને એક સમય માટે પ્રતિબંધિત કરી દીધો. સુવાર્તાના સદેવ હેતુ માટે સુવાર્તાને આ હુકમનામાં નો ભાગ માનવો આવશ્યક છે.

ભાગ્યે જ કોઈપણ ધારણાઓ ખૂબ ચોક્કસપણે રાખવામાં આવે છે, અને તેમાંના ઘણા દરરોજ અવ્યવસ્થિત થઈ જાય છે, તે લોકોમાં પણ જેઓ ખૂબ કાળજીપૂર્વક પરંપરાઓનું રક્ષણ કરે છે. અને જ્યાં સુધી આ ન્યાય નહીં આવે ત્યાં સુધી લોકોના અંત:કરણને આશ્વાસન આપવાનું પણ શક્ય નથી, આપણે જાણીએ છીએ કે ધારણાઓ જરૂરી છે તે અભિપ્રાય વિના રાખવામાં આવે છે, અને પરંપરાઓ ઉપયોગમાં ન હોવા છતાં પણ અંત:કરણને નુકસાન પહોંચાડતી નથી.

તેમ છતાં, ધર્માધ્યશો લોકોની કાયદેસર આજ્ઞાંકિતતા ને સરળતાથી જાળવી શકે છે, જો તેઓ ભારપૂર્વક જણાવે નહીં કે તેઓ એવી પરંપરાઓનું પાલન કરે છે જે સારા અંત:કરણ સાથે રાખી શકાતા નથી. હવે તેઓ બ્રહ્મચર્યનો આદેશ આપે છે; તેઓ ફક્ત તેમનેજ સ્વીકારે છે કે જેઓ સુવાર્તાના શુદ્ધ સિદ્ધાંતને શીખવશે નહીં એવી શપથ લે છે. ચર્ચો ધર્માધ્યશો તેમના સન્માનના ખર્ચે સંમિશ્ર પુન:સ્થાપિત કરવા માટે પૂછતા નથી; જે, તેમ છતાં, સારા પાદરીઓએ કરવાનું યોગ્ય રહેશે. તેઓ ફક્ત એટલું જ પૂછે છે કે તેઓ અન્યા નો બોજો મુક્ત કરશે કે જે નવો છે અને જે કેથોલિક ચર્ચના રિવાજથી વિરુદ્ધ પ્રાપ્ત થયા છે. આમાંથી કેટલાક વટહુકમો માટે, ત્યાં બુદ્ધિગમ્ય કારણો હતા, તે શરૂઆતમાં હોઈ શકે છે કે પણ તે પછીના સમય માટે યોગ્ય નથી. તે પણ સ્પષ્ટ છે કે કેટલાક ખોટી રીતે અપનાવવામાં આવ્યા હતા. તેથી પોન્ટિફની ક્ષુદ્રતામાં હવે ઘટાડો થાય છે કારણ કે આવા ફેરફારથી ચર્ચની એકતા ડગતી નથી. સમયની પ્રક્રિયામાં ઘણી માનવ પરંપરાઓ બદલાઈ ગઈ છે, જેમ કે નિયમો પોતે જ બતાવે છે. પરંતુ જો આવા પાલનને ઘટાડવું અશક્ય છે, જેમ કે તેને પાપ વિના રાખી શકાતા નથી, તો આપણે પ્રેરિતો ના નિયમમોનું પાલન કરવા માટે બંધાયેલા છીએ, પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 5:29:, જે આપણને માણસોને બદલે ભગવાનના આદેશ પાળવાનો કહે આપે છે.

પીટર, 1 પીટર 5:3 માં, ધર્માધ્યશો ને પ્રભુ બનવા અને ચર્ચો ઉપર રાજ કરવા પ્રતિબંધિત કરે છે. હવે ધર્માધ્યશો વડે સરકાર સામે લડવાનો અમારો કોય ઇરાદો નથી, પરંતુ અમે આ એક વાત કહીએ છીએ, કે તેઓ સુવાર્તાને પવિત્ર રીતે શીખવા દે, અને તેઓ એવા કેટલાક પાલનને આરામ આપે છે જે પાપ કર્યા વિના રાખી શકાતા નથી. પરંતુ જો તેઓ કોઈ છૂટ આપતા નથી, તેમના અવરોધ અને સંપ્રદાય ના કારણ દ્વારા તે જોવાનું છે કે તેઓ ભગવાનને કેવી રીતે પૂરું પાડવા નો હિશાબ આપશે.

નિષ્કર્ષ

આ મુખ્ય લેખો છે જે વિવાદમાં હોવાનું જણાય છે. જોકે આપણે વધારે દુર્વ્યવહારની વાત કરી શકીએ, તેમ છતાં, અયોગ્ય રીતે ન લંબાવવા માટે, અમે મુખ્ય મુદ્દાઓ રજૂ કર્યા છે, જેમાંથી બાકીના સહેલાઇથી નિર્ણય કરી શકાય. ભોગવિલાસ, યાત્રાધામો અને ભૂતપૂર્વ સંદેશાવ્યવહારના દુરૂપયોગ અંગે ઘણી ફરિયાદો એકઠ્ઠી છે. ભોગવિલાસમાં પરગણુંને ડીલરો દ્વારા અનેક રીતે પરેશાન કરવામાં આવ્યા છે. વિરોધી અધિકાર, કબૂલાત, દફન, અસાધારણ પ્રસંગોએ ઉપદેશ અને અન્ય અસંખ્ય બાબતો અંગે પાદરીઓ અને સાધુ-સંતો વચ્ચે અનંત ઝઘડાઓ થયા હતા. અમે આ જેવા મુદ્દાઓને આગળ વધારીએ છીએ, જેથી આ બાબતેના મુખ્ય મુદ્દાઓ ટૂંકમાં રજૂ કર્યા પછી વધુ સરળતાથી સમજી શકાય. કે અહીં કોઈની નિંદામાં કંઇક કહ્યું અથવા ઉમેર્યું નથી. ફક્ત તે જ બાબતોની નોંધ કરવામાં આવી છે કે જેના વિશે બોલવું જરૂરી માન્યું, જેથી એમાંજ તે સમજી શકાય કે સિદ્ધાંત અને વિધિઓમાં શાસ્ત્ર અથવા કેથોલિક ચર્ચ સામે આપણી તરફે કંઇ પ્રાપ્ત થયું નથી. કેમ કે તે સ્પષ્ટ છે કે આપણે ખૂબ જ ખંતપૂર્વક કાળજી લીધી છે કે કોઈ પણ નવું અને અધર્મ સિદ્ધાંત આપણા ચર્ચોમાં ન ઘૂસે.
અમારા કબૂલાતનું પ્રદર્શિત કરવા અને અમારા શિક્ષકોના સિદ્ધાંતનો સારાંશ પુરુષોને જણાવવા માટે, અમે તમારા શાહી મેજેસ્ટીના હુકમ મુજબ ઉપરોક્ત લેખ રજૂ કરવાની ઇચ્છા રાખીએ છીએ. જો આ કબૂલાતમાં કોઈપણ એવું વિચારે છે કે જે હજી પણ ખૂટે છે, તો ભગવાન ની કૃપા અને શાસ્ત્ર પ્રમાણે સંપૂર્ણ માહિતી પ્રસ્તુત કરવા માટે અમે તૈયાર છીએ.

તમારા શાહી ન્યાયાધીશના વિશ્વાસુ વિષયો:

જ્હોન, ડ્યુક ઓફ સેક્ષોની, મતદાર
જ્યોર્જ, માર્ગગ્રાવ ઓફ બ્રાન્ડેનબર્ગ.
અર્નેસ્ટ, ડ્યુક ઓફ લુએનબર્ગ.
ફિલિપ, લેન્ડગ્રાવ ઓફ હેન્સ
જ્હોન ફ્રેડરિક, ડ્યુક ઓફ સેક્ષોની.
ફ્રાન્સિસ, ડ્યુક ઓફ લુએનબર્ગ.
વોલ્ફગેંગ , પ્રિન્સ ઓફ અનહલ્ટ.
સેનેટ એંડ મેજિસ્ટ્રેસી ઓફ ન્યુરેમબર્ગ.
સેનેટ ઓફ રીટલિંગન.